Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Ο Νίκος Ρωμανός νίκησε,εμείς;





     10/11/2014: Ο Νίκος Ρωμανός ξεκινάει απεργία πείνας με στόχο να ικανοποιηθεί το αίτημά του για χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας από τη φυλακή για να μπορεί να παρακολουθεί τα μαθήματά του στο ΤΕΙ που πέρασε αφού κατάφερε να περάσει μέσω των πανελληνίων εξετάσεων (που έδωσε μέσα στη φυλακή).

     6/12/2014: Μέρα μνήμης για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, που ήταν και προσωπικός φίλος του Νίκου Ρωμανού, αλλά και οργής για τη μη ικανοποίηση του αιτήματος του Νίκου Ρωμανού,που βρίσκεται στην 27η μέρα απεργίας πείνας. Τρομερή καταστολή από τις δυνάμεις της αστυνομίας σε πολλές πόλεις της Ελλάδας αλλά και δυναμικές απαντήσεις και καταλήψεις σε πολλά δημόσια κτίρια στην Ελλάδα.

     10/12/2014: Εφόσον την προηγούμενη μέρα δεν έχει βρεθεί η χρυσή τομή μεταξύ των κομμάτων, ο Νίκος Ρωμανός ξεκινάει στις 08:00 απεργία δίψας, βάζοντας το μαχαίρι στο λαιμό σε όλους αυτούς που δεν τον θέλουν ζωντανό. Έπειτα από τροπολογία του Πασόκ που την στηρίζουν όλα τα κόμματα της Βουλής πλην Χρυσής Αυγής, η Νέα Δημοκρατία υποχωρεί και αποδέχεται την τροπολογία που επιτρέπει στο Νίκο Ρωμανό να πάει στο Πανεπιστήμιο ( αν περάσει το 1/3 των μαθημάτων του πρώτου εξαμήνου και φυσικά με την επιτήρηση μέσω βραχιολιού ).\

     Αυτή η σύντομη υπενθύμιση γίνεται απλά και μόνο για να θυμόμαστε κάποια στιγμή στο μέλλον ( όχι ότι θα το ξεχάσουμε ποτέ φυσικά ), ότι σε αυτό το μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα χρειάστηκαν 31 μέρες απεργίας πείνας ενός 20χρονου ανθρώπου για να αποφασιστεί από μία ακροδεξιά κυβέρνηση αν θα του χορηγήσει ή όχι τις εκπαιδευτικές άδειες. 31 μέρες που ένα νέο παιδί αργοπέθαινε γιατί ήθελε απλά να σπουδάσει και αυτοί που έχουν την εξουσία στα χέρια τους τον άφησαν βασανιστικά να πεθαίνει,επειδή μπορούν. Η νομοθεσία το έλεγε ξεκάθαρα και όμως αυτοί επέλεγαν την τιμωρία για παραδειγματισμό. Τον τιμωρούσαν επειδή στάθηκε απέναντι τους. Πήγε να κλέψει μια τράπεζα και για αυτό τον τιμωρούσαν.

     Αλλά όλα αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά. Υπάρχουν πολύ καλύτερες αναλύσεις από τις δικές μου στο Διαδίκτυο που μπορεί να τις βρει κάποιος πολύ εύκολα. Ο λόγος αυτού του άρθρου είναι άλλος. Να αναρωτηθεί αν ο αγώνας του Ρωμανού άξιζε. Γιατί να το σκεφτεί κάποια/ος αυτό; Μία βόλτα στο Ίντερνετ αρκεί. Facebook,twitter και σε διάφορα άλλα site στήθηκαν λαϊκά δικαστήρια για τον Νίκο Ρωμανό. Σχόλια του τύπου: "Γιατί να σπουδάσει το τσογλάνι αφού είναι φυλακή;" "Ληστής είναι και το μόνο που αξίζει είναι να σαπίσει στη φυλακή!" "Πήγε να σκοτώσει κόσμο και τώρα θα τον αφήσουμε να σπουδάζει;" "Εγώ γιατί να πληρώνω από τους φόρους μου για να σπουδάσει ένας εγκληματίας;" "Και αν πάρει το καλάσνικοφ στο πανεπιστήμιο και αρχίζει να πυροβολεί κόσμο;"
Και αν νομίζει κανείς ότι αυτά ήταν μόνο σχόλια από ανώνυμους ή έστω από κάποιους που δεν έχουν θέση στο δημόσιο λόγο, τότε μάλλον γελιέται. Θάνος Τζήμερος, Άδωνις Γεωργιάδης, Νίκος Ορφανός ( ο Κίτσος του Ποταμιού) και διάφοροι άλλοι εμετοί που κυκλοφορούν στα διάφορα κόμματα.

     Γιατί όμως όλοι αυτοί μισούν τον Ρωμανό; Οι πρώτοι, "οι ανώνυμοι",αυτοί δηλαδή που σχολιάζουν στα social media χωρίς όμως να έχουν κάποια επιρροή στην κοινωνία έχουν κάθε λόγο να μισούν τον Ρωμανό. Ο Ρωμανός είναι ότι αυτοί θα ήθελαν πάντα. Είναι πλούσιος και θα ήθελαν εκείνοι να είναι στη θέση του. Φταίνε όμως μόνο τα χρήματά της οικογένειας του Ρωμανού; ΌΧΙ. Μισούν τον Ρωμανό γιατί εξεγέρθηκε, γιατί πήγε κόντρα σε αυτούς που του γαμούσαν τη ζωή. Και αυτό είναι κάτι που δε θα του το συγχωρέσουν όλοι οι "ανώνυμοι" εκεί έξω. Γιατί, βλέπετε, θα ήθελαν να έχουν τα λεφτά του Ρωμανού για να κάνουν τη "ζωάρα" που ονειρεύεται ο κάθε μικροαστός. Μπουζουκλερί υπό την παρουσία πολλών κορασίδων, καλοκαίρι στη Μύκονο με το γιοτ, το χειμώνα Αράχωβα, ναρκωτικά και πάρτυ και γενικότερα "η εικόνα των πλουσίων" όπως έχει περάσει στο φαντασιακό των μικροαστών. Και αντί ο Ρωμανός να είναι ένας από αυτούς για να μπορούν να τον θαυμάσουν,τι πήγαινε και έκανε το κωλόπαιδο; Έφυγε από το σπίτι του, άφησε τη σίγουρη ζωή και πήγε έξω. Δεν μπορούν να αντέξουν ότι δεν έκανε αυτό που θα έκαναν αυτοί. Και για αυτό θα ήθελαν να τον δουν νεκρό ( ή έστω να σαπίζει στη φυλακή ).

     Και φτάνω στο επίμαχο σημείο. Έγιναν καταλήψεις σε δημόσια κτίρια, πορείες αλληλεγγύης κλπ. Αλλά ας μην κρυβόμαστε. Μόνο μια μικρή, μαχητική μερίδα του κόσμου ήταν στους δρόμους. Η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας παρακολουθούσε απαθής. Είτε γιατί δεν την ένοιαζε το ζήτημα του Ρωμανού είτε γιατί ήταν εναντίον του(δες προηγούμενη παράγραφο). Οπότε μπορούμε να πούμε ότι νικήσαμε; Ο Ρωμανός κέρδισε ξεκάθαρα αφού αναγνωρίστηκαν τα δικαιώματά του. Εμείς όμως; Και στην τελική, ο Νίκος Ρωμανός έκανε τον αγώνα του για να μας αφυπνίσει και εμείς μείναμε πάλι αποβλακωμένοι να παρακολουθούμε χωρίς να δρούμε. Πολύ φοβάμαι ότι αν ήμουν εγώ στη θέση του, ίσως και να μην έκανα αυτόν τον αγώνα. Να σταματούσα και να υπέκυπτα στους εκβιασμούς του Κράτους. Γιατί να πολεμάω άλλωστε; Για αυτήν τη σάπια κοινωνία, την τόσο αιμοδιψή που θα άφηνε ένα 20χρονο παιδί να πεθάνει; Αλλά ευτυχώς ήσουν εσύ Νίκο που μας έδειξες τι εστί αξιοπρέπεια. Άμα δεν ήσουν εσύ, όπως και οι μερικές χιλιάδες αλληλέγγυοι σε όλη την Ελλάδα, εγώ μπορεί να έπαυα να έχω ελπίδες για αυτήν τη χώρα. Αλλά όσο υπάρχουν φωνές σαν τις δικές σας, ξέρω ότι θα μου δίνετε δύναμη να συνεχίσω. Κερδήθηκε μία μάχη αλλά όχι και ο πόλεμος. Γιατί όπως λέει και ο Αναγνωστάκης:

Όμως ο Πόλεμος δεν τέλειωσεν ακόμα.Γιατί κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ!

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Η προκλητικότητα ενός μπάτσου υπεύθυνου για τη ζωή μεταναστών


   




     Σήμερα έτυχε να βρεθώ σε μία εκδήλωση που πραγματοποίησε μία Μη Κυβερνητική Οργάνωση με σκοπό την ενημέρωση του κοινού για το φαινόμενο της μετανάστευσης ανηλίκων προς χώρες της Δύσης, πολλές φορές ασυνόδευτων, οι οποίοι είναι παιδιά που έχουν αναγκαστεί να μεταναστεύσουν για λόγους είτε οικονομικούς, οπότε εμπίπτουν στην κατηγορία των μεταναστών, είτε για λόγους πολιτικούς, θρησκευτικούς ή φυλετικούς, οπότε σε αυτή την περίπτωση έχουμε να κάνουμε με παιδιά που είναι πρόσφυγες και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη πατρίδα τους γιατί η ζωή τους βρισκόταν σε κίνδυνο ( όχι ότι έχει καμία διαφορά για μένα και για τον σκεπτόμενο κόσμο, γιατί και μόνο που κάποιος αναγκάζεται να φύγει από την πατρίδα του, αυτό σημαίνει ότι σε αυτήν η ζωή του βρισκόταν είτε σε άμεσο κίνδυνο, πχ. πόλεμο, είτε σε έμμεσο κίνδυνο, πχ. φτώχεια, πείνα και εξαθλίωση). Ανάμεσα στους διάφορους αρμόδιους που μίλησαν, μεταξύ των οποίων κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι, μίλησε και ένας μπάτσος που ήταν υπεύθυνος για την κράτηση των μεταναστών σε ένα κέντρο κράτησης (στρατόπεδο συγκέντρωσης δηλαδή ) και ήρθε να μας μιλήσει για την εμπειρία του.

     Ντυμένος με πολιτικά, νεαρός σε ηλικία ( γύρω στα 30-35 ), αυτός ο μπάτσος ήρθε να μας μιλήσει για τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η κράτηση ενός μετανάστη στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, το διάστημα στο οποίο μένουν οι μετανάστες αλλά κυρίως για τις συνθήκες κράτησης αυτών των ανθρώπων. Αρχικά, μας ανέφερε το γεγονός ότι όσοι συλλαμβάνονται να έχουν εισέλθει παράνομα στη χώρα, στέλνονται στα στρατόπεδο συγκέντρωσης που βρίσκονται σε πολλές περιοχές της χώρας και εκεί τοποθετούνται πολλοί μαζί σε διάφορα κελιά ( δεν ανέφερε πόσα άτομα ανά κελί ). Τόνισε μάλιστα το γεγονός ότι επειδή δε μπορούν να αναγνωρίσουν άμα κάποιος μετανάστης είναι ανήλικος ή όχι ( ! ), τους βάζουν όλους μαζί στο ίδιο κελί, σαν να έχουν τις ίδιες ανάγκες και προσοχή πχ. ένας ενήλικας 25 ετών και ένας έφηβος 15 ετών!!! Στη συνέχεια, επισήμανε τη διάρκεια που μπορεί να μείνουν οι άνθρωποι αυτοί στα κελιά μέχρι να ξεκαθαριστεί η υπόθεσή τους, λέγοντας ότι παίρνει συνήθως 15 μέρες μέχρι 1 μήνα για να παρθεί απόφαση ( για την αποφάση φυσικά έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης και η Δικαιοσύνη και γενικότερα η Πολιτεία )! 1 μήνας όπου ένα παιδί βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα της φυλακής με το μόνο του "έγκλημα" να είναι το γεγονός ότι γεννήθηκε σε λάθος μέρος του πλανήτη!!!

     Το πιο απαράδεκτο, το πιο εμετικό σημείο όμως της ομιλίας του είναι οι συνθήκες κράτησης των μεταναστών, όπου επαναλαμβάνω ότι υπάρχουν και πάρα πολλοί ανήλικοι, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε όλη τη χώρα. Αρχικά, μας διαβεβαίωσε ότι παρέχουν κάθε είδους φροντίδα στους μετανάστες. Κοιτάξτε ποιες είναι οι "φροντίδες": επαρκής σίτιση, ζεστό νερό και τηλεόραση. Μάλιστα κυρίες και κύριοι! Αυτές είναι οι "φροντίδες" που απολαμβάνει κάποιος στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πιο συγκεκριμένα, μας ανέφερε ότι στο κέντρο που εργάζεται αυτός, οι συνθήκες διαβίωσης είναι πολύ καλές σε σύγκριση με άλλα κέντρα!!! Τι μπορεί δηλαδή να συμβαίνει σε εκείνα τα κέντρα;;;Να μην τους ταϊζουν καν;;; Επιπλέον, για να μας δικαιολογήσει την "άνεση της τηλεόρασης", μας τόνισε ότι αυτή η άνεση υπάρχει επειδή απαγορεύεται ο προαυλισμός!!!Βρίσκεται δηλαδή ένας άνθρωπος κλεισμένος επί ένα μήνα σε ένα κελί ( υπάρχουν και διάφορες περιπτώσεις όπου μένουν για πολύ περισσότερο καιρό ), και το μόνο που βρίσκει ο μπάτσος για να μας πει και να νιώσει ικανοποιημένος με τον εαυτό του για αυτόν, είναι το γεγονός ότι τους παρέχουν τηλεόραση και ότι μπορούν να ψυχαγωγούνται!!! Τέλος, έκλεισε την ομιλία του με την άποψη ότι πρέπει οι φορείς να συνεργάζονται καλύτερα με την αστυνομία για να μπορούν να λύνονται πιο αποτελεσματικά τα προβλήματα που εγείρονται με την κράτηση των μεταναστών.

     Και αν και ήξερα τι θα ακούσω πάνω κάτω από τον μπάτσο ( που ήξερε μάλιστα και ανάγνωση, για αυτό και μάλλον είναι και υπεύθυνος ), γιατί οι συνθήκες κράτησης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι ήδη γνωστές από τις διάφορες καταγγελίες που έχουν γίνει από ανθρώπους που έχουν επιβιώσει σε αυτά, αυτό που με προβλημάτισε είναι η στάση του κοινού και βάζω πρώτο πρώτο τον εαυτό μου φυσικά. Σε μια Πολιτεία όπου οι πολίτες της θα είχαν αυξημένο το αίσθημα της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας προς τον άνθρωπο που βιώνει τέτοιες απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης, μόλις θα ακουγόταν αυτά τα λόγια από τον μπάτσο και έκλεινε την ομιλία του, κανονικά το κοινό θα έπρεπε να απαιτήσει να αλλάξουν αυτές οι συνθήκες με πολύ έντονο τρόπο μέχρι να υποσχεθεί την αλλαγή με πράξεις. Σήμερα όμως, στην ελληνική κοινωνία, κάποιοι μέσα στην αίθουσα βρέθηκαν να χειροκροτήσουν αυτόν τον άνθρωπο ( !!! ), ενώ οι υπόλοιποι είχαμε μείνει στήλες άλατος. Αντί να του απαιτούμε αλλαγές, στην ουσία του δώσαμε το Οk να συνεχίσει. Αλλά τέτοιοι είμαστε και τέτοιοι μπάτσοι μας αξίζουν να μας εξουσιάζουν. Κρίμα για όλους αυτούς που διαμένουν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες και όλο αυτό να συμβαίνει επειδή έτυχε να βρεθούν σε μια σκατοχώρα όπου κανένας δε νοιάζεται για το συνάνθρωπο του και δεν εξεγείρεται για τα δικαιώματά τους. Μακάρι να καταφέρουν να φύγουν και από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά και από αυτό το μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα μπας και δουν προκοπή στη ζωή τους. Εμείς είμαστε κωλολαός. Δεν υπάρχει καμία ελπίδα.

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

O Aίλλυνας φίλαθλος για τον τελικό του Μουντιάλ





     Λίγο μετά τη λήξη του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου ανάμεσα στη Γερμανία και την Αργεντινή, μπήκα στα social media; δηλαδή στο facebook και στο twitter, για να διαβάσω τα σχόλια των Αιλλύνων ( επίτηδες τους γράφω έτσι, για να ξεχωρίζουν από τους Έλληνες) για το τελικό αποτέλεσμα. Γνώριζα πάνω κάτω με το τι είδους σχόλια θα έρθω αντιμέτωπος, αλλά ήθελα να τα διαπιστώσω ιδίοις όμμασι. Ιδού μερικά χαρακτηριστικά: "Ψόφα γαμιόλα Μέρκελ", "Γαμημένοι πουσταράδες κωλογερμανοί", "Σκατογερμαναράδες κωλόφαρδοι", "Σκατόφατσα Μέρκελ, πώς είσαι έτσι, μου θες και κύπελλο, γαμώ το σπίτι σου" και άλλα τέτοια όμορφα σχόλια εμφανίστηκαν στο timeline. Ένα απλό παράδειγμα, μάλιστα, είναι και η σελίδα του Σωκράτη Παπασταθόπουλου στο facebook, όπου ο άνθρωπος έδωσε απλά τα συγχαρητήριά του στην εθνική ομάδα της Γερμανίας και από κάτω έπεσαν να τον φάνε (δες εδώ, το πρώτο στάτους και τα σχόλια https://www.facebook.com/SokratisPapastathttps://www.facebook.com/SokratisPapastathopoulos?fref=ts)

     Γιατί όμως γράφω το συγκεκριμένο άρθρο ενώ είναι γνωστή η έλλειψη παιδείας του Αίλλυνα; Για 3 πολύ απλούς λόγους: 1) γιατί η πολιτική συνδέεται απόλυτα με την μπάλα. Όπως έχει δηλώσει άλλωστε και ο Τσε, "Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα ακόμα άθλημα, αλλά ένα όπλο της επανάστασης". Αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα βρίσουμε και ένα ολόκληρο έθνος επειδή οι πολιτικές που εφαρμόζονται από τους πολιτικούς αυτού του κράτους είναι βάρβαρες για τον υπόλοιπο κόσμο. Χθες κέρδισαν οι παίχτες της Εθνικής Γερμανίας, δεν κέρδισε η νεοφιλελεύθερη πολιτική της Μέρκελ. Με το ίδιο σκεπτικό, αν κέρδιζε η Αργεντινή, δε θα κέρδιζε η εναλλακτική απάντηση στις πολιτικές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, θα κέρδιζαν απλά ο Μέσσι και η παρέα του. Το ξεκαθαρίσαμε;

     2) Το να υποστηρίζεις μία χώρα, πχ. την Αργεντινή, επειδή μισείς τους Γερμανούς που σου καταστρέφουν τη ζωή είναι τέρμα ηλίθιο επιχείρημα. Ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν τρόικες, μνημόνια, φτώχεια, εξαθλίωση, ανεργία κλπ. δεν οφείλεται στην Μέρκελ (τουλάχιστον όχι σε πρώτο βαθμό), αλλά στους πολιτικούς που ψήφιζες από τη Μεταπολίτευση και μετά μαλάκα Αίλλυνα. Εσύ ψήφιζες ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, αυτοί σε οδήγησαν στην κατάσταση που βρίσκεσαι τώρα, η Μέρκελ και όλοι μαζί με αυτήν απλά βρήκαν πρόσφορο έδαφος και το εκμεταλλεύτηκαν. Αντί να βρίζεις τη Μέρκελ, πρέπει να βρίζεις τους πολιτικούς που σε οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση, ΆΡΑ πρέπει να βρίζεις τον ίδιο σου τον εαυτό που έφτασες σε αυτό το σημείο!!! Το καταλαβαίνεις; Πόσο πιο λιανά να στο κάνω;;; Δε σου φταίει καμία Μέρκελ, ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ!!!

     3) Αυτό όμως που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι οι αντιδράσεις διαφόρων "αριστερών", οι οποίοι έβριζαν με τα ίδια επιχειρήματα που βρίζουν και οι υπόλοιποι ακροδεξιοί, πχ, "γαμιόλα Μέρκελ", "σκατόφατσα Μέρκελ" κλπ. Κρίνετε κάποιον λόγω της εμφάνισής του και όχι λόγω των πολιτικών του πράξεων;;; Δηλαδή, υποστηρίζατε την Αργεντινή για να χάσει η "γαμιόλα" η Μέρκελ;;; Τι σας ξεχωρίζει από τους Χρυσαυγίτες που υποστήριζαν τη Γερμανία λόγω της Αρίας Φυλής;;; Θεωρείτε τους εαυτούς σας "αριστερούς", που δέχονται και σέβονται τη διαφορετικότητα όταν κρίνεται κάποιον λόγω εμφάνισης;Να υποθέσω ότι σας φταίνε και ο Πάγκαλος με τον Βενιζέλο επειδή είναι χοντροί και όχι επειδή τόσα χρόνια ήταν στο ΠΑΣΟΚ και κατέστρεψαν τη χώρα εξαιτίας των πολιτικών τους πράξεων, εεε;;; Είστε το ίδιο Αίλλυνες, λοβοτομημένοι και διανοητικά καθυστερημένοι και μόνο οίκτος σας αξίζει.

     ΥΓ. 1) Με το ίδιο σκεπτικό κράζω και ανθρωπάκια σαν τον Άδωνι Γεωργιάδη, που υποστήριζε τη Γερμανία επειδή στηρίζει τις πολιτικές τις και μόνο που δε βγήκε στο Σύνταγμα να πανηγυρίσει για τη νίκη της Γερμανίας.

     ΥΓ. 2) Αντί να ασχολούμαστε με τα παιδιά που πέθαναν στη Βραζιλία πριν και κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ στις φαβέλες της χώρας, ασχολούμαστε με τον διανοητικά καθυστερημένο Αίλλυνα που δεν καταλαβαίνει και δεν παίρνει ευθύνη των πράξεών του.

     ΥΓ. 3)  Θαυμάζω ορισμένους Έλληνες που κάθονται και ασχολούνται με τους Αίλλυνες και τους απαντάνε στα σχόλια τους. Δε ξέρω πώς το βρίσκετε το κουράγιο, αλλά εγώ δε μπορώ. Μπράβο σας και μακάρι να αλλάξετε κανενός την άποψη μέσω του Ίντερνετ, αν και χλωμό το κόβω.

     ΥΓ. 4) Ένα καθαρά ποδοσφαιρικό σχόλιο για τον Μέσσι (να το παίξω και εγώ λίγο Αλέφαντος): Για μένα ο Μέσσι πρέπει να καταλάβει ότι αν θέλει να γίνει ο σημαντικότερος παίχτης όλων των εποχών,θα πρέπει,σε συνεννόηση με τους προπονητές του, να κάνει καλύτερη συντήρηση του εαυτού του(να μην παίζει πχ. με το κάθε χωριό στο κύπελλο ή στα λεγόμενα εύκολα ματς όπου η Μπαρτσελόνα νικάει 4-0 από το ημίχρονο) και επίσης να σταματήσει με τις χιλιάδες διαφημίσεις,χορηγίες,γκαλά κλπ. που αναγκάζεται να τρέχει κάθε μέρα όλο τον χρόνο σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.Μόνο τότε θα μπορεί να φτάσει στο επίπεδο του Ντιέγκο και ίσως να τον ξεπεράσει. Την Χρυσή Μπάλα δεν την άξιζε πάντως.

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Για τη συγκέντρωση των Χρυσαυγιτών στη Θεσσαλονίκη στις 15/6



     Στις 15/6/2014 η Χρυσή Αυγή είχε προγραμματίσει συγκέντρωση στο Λευκό Πύργο. Έπειτα από αντιδράσεις διαφόρων οργανώσεων αλλά και του Δήμου, η συγκέντρωση της μετατίθεται για την Πλατεία Δυρραχίου μπροστά στο Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό Θεσσαλονίκης. Εκεί πέρα καλέστηκε κατευθείαν αντιφασιστική συγκέντρωση η οποία πραγματοποιήθηκε στην είσοδο του Σταθμού και είχε μεγάλη επιτυχία καταφέρνοντας να εκνευρίσει τους φασίστες, ενώ στη συνέχεια έγινε και πορεία στο κέντρο της πόλης και ενημέρωση στους κατοίκους της. Αυτά σε γενικές γραμμές. Πάμε στα πιο "πιασάρικα".

     Όλοι γνωρίζουμε πόσο γκεμπελίσκοι είναι οι Χρυσαυγίτες. Μετρ στην προπαγάνδα, αναφέρουν τα γεγονότα όπως θέλουν, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα με σκοπό να πείσουν τους αφελείς που δε θα μπουν στη διαδικασία να ψάξουν για να εξακριβώσουν την αλήθεια. Έτσι λοιπόν, στην παρακάτω φωτογραφία, σύμφωνα με το site τους (δυστυχώς βρώμισα το λάπτοπ μου) βλέπουμε "Χιλιάδες Εθνικιστές (που) έχουν συγκεντρωθεί στην πλατεία Καραϊσκάκη για να δηλώσουν άλλη μια φορά πως δεν δέχονται κανέναν συμβιβασμό για την Μακεδονία μας και ότι τα σχέδια των ανθελλήνων και των πατρόνων τους στην Ελλάδα δεν θα περάσουν!".



     Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Σίγουρα όχι. Αυτός που τράβηξε τη φωτογραφία γνωρίζει σίγουρα πώς να αποδώσει βάθος και όγκο στη φωτογραφία. Αν παρατηρήσουμε καλά, βλέπουμε ότι η φωτογραφία έχει τραβηχτεί από το κέντρο, σε κοντινή απόσταση από το κοινό και από υπερυψωμένη θέση, έτσι ώστε να φαίνεται συγκεντρωμένος κόσμος στις άκρες (αφού στο κέντρο έτσι κι αλλιώς είχε κόσμο, πάντα στο κέντρο κάθονται και οι περισσότεροι). Μπορούμε βέβαια να δούμε και το βίντεο που έχει τραβήξει κάποιος/α σύντροφος/ισσα και παρατίθεται ακριβώς από δίπλα όπου φαίνεται πόσο λίγοι είναι αφού κάνει ένα πανοραμίκ από δεξιά προς αριστερά. Αλλά ως γκεμπελίσκοι, τα 400 άτομά τους τα παρουσίασαν ως χιλιάδες.

     Επίσης, είναι τόσο ανίδεοι και ανιστόρητοι που χρησιμοποίησαν από τα ηχεία τους το "Μπήκαν στην πόλη οι Οχτροί" του Νίκου Ξυλούρη. Φυσικά και οι αντιφασίστριες/στες δεν αφήσαμε αυτή την πρόκληση να περάσει έτσι και αρχίσαμε να γιουχάρουμε και να φωνάζουμε συνθήματα. Μόνο για τα ηλίθια εμβατήρια σας και για Νότη Σφακιανάκη είστε ρε, τον Ξυλούρη δε θα τον πιάνετε στο στόμα σας και ειδικά ένα τέτοιο τραγούδι που είναι και κατά της Χούντας.

     Ένα περιστατικό όμως που συνέβη και δεν πρέπει να μείνει ατιμώρητο είναι η πορεία των Χρυσαυγιτών. Αφού φύγαμε για να κάνουμε πορεία στο Κέντρο της πόλης, οι αστυνομικοί επέτρεψαν στους φασίστες να κάνουν πορεία στη δυτική πλευρά της πόλης, κάτω από το Σταθμό και στις γύρω γειτονιές. Εκεί πέρα, η πορεία των Χρυσαυγιτών έφθασε και έξω από τη Βίλα Πετρίδη που άνοιξε μετά από πολύ καιρό και φιλοξένησε τη μουσική παράσταση της ομάδας κρουστών "Κρούση". Μέσα στο χώρο υπήρχαν ηλικιωμένοι, μικρά παιδιά με τους γονείς τους και πολλές γυναίκες. Οι φασίστες μαζεύτηκαν έξω από το χώρο και άρχισαν να πετάνε πέτρες και μπουκάλια με την αστυνομία να τους επιτρέπει κανονικά και απλά να ζητάει από τους διοργανωτές της εκδήλωσης στη βίλα Πετρίδη να τη σταματήσουν για να μην υπάρχουν θύματα!!!Και το πιο συνταρακτικό της όλης υπόθεσης είναι ότι όπως μου περιέγραψε μία φίλη μου που βρισκόταν εκεί, ένας φασίστας ούγκανος την ακολουθούσε μόλις έφυγε από το χώρο και αυτή κατατρομαγμένη πήγε σε ένα περίπτερο που ήταν κάποιοι άντρες και έβλεπαν έναν αγώνα ποδοσφαίρου για να μπορέσει να σωθεί!!! Τέτοιοι είναι οι φασίστες, μόνο σε γυναικόπαιδα ξέρουν να την πέφτουν, όπως κάνουν τόσο καιρό και με τους μετανάστες, όπου την πέφτουν 10 άτομα σε 1!!!

     Και ένα αστείο περιστατικό που συνέβη χθες: καθώς έχει ξεκινήσει η αντιφασιστική προς το κέντρο της πόλης, αντιλαμβάνομαι ότι δίπλα μου περνάει μια ηλικιωμένη κυρία γύρω στα 70, καλοντυμένη η οποία μοιάζει λίγο στα χαμένα. Ακολουθεί ο διάλογος που κάναμε:
-Εγώ: Γεια σας, είστε στην πορεία;
-Ηλικιωμένη: Ναι, είμαι με τον εγγονό μου αλλά τον έχασα.
-Εγώ : Πώς είναι ο εγγονός σας, άμα είναι να τον βρούμε.
-Ηλικιωμένη: Μαζί ήμασταν, αλλά τώρα δεν τον βλέπω. Οι αρχηγοί δε θα μιλήσουν;
-Εγώ: Ποιοι αρχηγοί;
-Ηλικιωμένη: Ο Κασιδιάρης, ο Ματθαιόπουλος, δεν τους άκουσα.
-Εγώ: Δεν είστε στη σωστή πορεία. Καλύτερα να φύγετε.

Η ηλικιωμένη στα χαμένα μένει πίσω και εγώ με την παρέα μου και όσους έχουν ακούσει το διάλογο να έχουμε πεθάνει στα γέλια. Ένας μάλιστα μου είπε γιατί δε ρώτησα τα στοιχεία του εγγονού και εγώ άρχισα να χτυπάω το κεφάλι μου που δεν είμαι τόσο ετοιμόλογος γιατί χάθηκε καλή ευκαιρία να μάθουμε τα στοιχεία ενός φασίστα. Πάντως η κατάσταση δεν είναι τόσο αστεία, γιατί εξαιτίας (και) αυτής της γιαγιάς υπάρχει τώρα ένας φασίστας εκεί έξω. Προφανώς και δε θα έδερνα ή δε θα φώναζα στη γριά,αλλά τι άλλο να έκανα; Εξάλλου, ήταν και στα χαμένα. Πάντως αυτή η γυναίκα ψηφίζει. Άλλος ένα λόγος που πάμε κατά διαόλου.

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Τι μου έμαθε ο πρώτος γύρος δημοτικών και περιφερειακών εκλογών

                                           ( Η αφίσα του δημοψηφίσματος για το νερό στη Θεσσαλονίκη.                                           Η εικόνα της Ελλάδας όπως θα έπρεπε να είναι )


                                                  ( Η Ελλάδα όπως πραγματικά είναι )

     Αυτό το κείμενο δεν έχει σκοπό να κάνει προπαγάνδα σε κανένα κόμμα ούτε σε κανένα πρόσωπο μεμονωμένα. Στην ουσία δε ξέρω καν γιατί το γράφω. Ενώ θα έπρεπε να σχολιάζω περιχαρής το συντριπτικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του νερού στη Θεσσαλονίκη, το οποίο μάλιστα το έζησα και από πρώτο χέρι, σχολιάζω τη νοημοσύνη των Ελλήνων ψηφοφόρων. Αντί να κάθομαι και να πανηγυρίζω που το 98% του λαού της Θεσσαλονίκης δε θέλει να ιδιωτικοποιηθεί το νερό, εγώ κάθομαι και αραδιάζω ιδέες για τα αποτελέσματα των χθεσινών εκλογών.

     Τι έμαθα από τον πρώτο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών; Τίποτα. Ο τίτλος είναι παραπλανητικός γιατί στην ουσία οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές δε μου έμαθαν τίποτα καινούριο. Ή μάλλον, μου έμαθαν δύο πράγματα. Ότι οι δημοτικές ( κυρίως ) αλλά και οι περιφερειακές εκλογές είναι σαν τις εκλογές του 15μελούς στα λύκεια όπου ψηφίζεις αυτόν που ξέρεις πιο καλά ή αυτόν που πιστεύεις ότι θα σε βολέψει. Επίσης, μου έμαθαν ότι οι Έλληνες επιβεβαιώνουν τον κανόνα που τους θέλει ηλίθιους. Αν ήμασταν ένας λαός με συνείδηση, παιδεία και ήθος, σήμερα θα μιλάγαμε για τη μεγάλη αλλαγή που έχει έλθει με το να πέσουν σε χαμηλά ποσοστά η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που μας καταστρέφουν εδώ και 40 χρόνια. Χωρίς να εννοώ ότι αν έβγαινε πρώτος ο Σύριζα,το ΚΚΕ ή ο Ανταρσύα σε κάποια μεγάλη περιφέρεια ή δήμο από την πρώτη εβδομάδα θα έπεφτε το σύστημα ή έστω θα τρόμαζε τους ισχυρούς, θα μπορούσε ωστόσο να τους ταρακουνήσει έστω και λίγο. Άλλα όχι. Ο Έλληνας είναι άβουλος, απαίδευτος και ακαλαίσθητος.

     Είναι άβουλος γιατί από το πρωί μέχρι το βράδυ, από τις δημόσιες υπηρεσίες και τις τράπεζες, έως τις καφετέριες και τα καφενεία, βρίζει συνέχεια τους αχάριστους πολιτικούς, τα λαμόγια, που τον έχουν οδηγήσει σε αυτήν την παρακμιακή κατάσταση που βιώνει. Τους βρίζει συνέχεια για 4 συνεχόμενα χρόνια, αλλά όταν έρχεται η ώρα των εκλογών, πάει και ψηφίζει ξανά τους ίδιους και τους ίδιους, που απλά του τάζουν μια θεσούλα για το παιδί του και την οποία δεν εκπληρώνουν ποτέ. Ενώ για χρόνια έχει βιώσει αυτήν την κοροϊδία, αυτός είναι άβουλος και αντί να τους γυρίσει την πλάτη, εξακολουθεί και τους ψηφίζει.

     Είναι και απαίδευτος γιατί ψηφίζει άτομα χωρίς καν να γνωρίζει τι πρεσβεύουν. Στηρίζει τη νεοναζιστική εγκληματική οργάνωση των Χρυσαύγουλων, ενώ έχει αποκαλυφθεί ο παρακρατικός τρόπος με τον οποίο λειτουργεί καθώς επίσης και τα εγκλήματα που έχει διαπράξει. Η Χρυσή Αυγή κέρδισε ψήφους στην περιοχή που δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας, στην περιοχή που δολοφονήθηκε ο Σαχτζάτ Λουκμάν και σε περιοχές όπου διάφοροι άνθρωποι έχουν δεχτεί επιθέσεις. Οι δικαιολογίες ότι τους ψηφίζουν οι Έλληνες επειδή είναι αγανακτισμένοι δε στέκουν πλέον. Τους ψηφίζουν επειδή ποτέ δεν είχαν παιδεία και επειδή ποτέ δεν έκατσαν να ασχοληθούν σοβαρά με ένα τόσο σοβαρό ζήτημα. Για να μην αναφερθούμε και στους μαφιόζους Μαρινάκη, Μπέο, Χρονόπουλο, που αν και γνωρίζουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι εγκληματίες, οι Έλληνες πήγαν και τους ψήφισαν.

     Τέλος, ο ελληνικός λαός είναι και ακαλαίσθητος. Εδώ δε χρειάζεται να επεκταθώ παραπάνω. Απλά θα αναφερθώ στον εμετικό δήμαρχο του Αμαρουσίου Γιώργο Παττούλη και στη γυναίκα του. Θα αναφερθώ επίσης και στον Ηλία Ψινάκη που εκλέχτηκε δήμαρχος Μαραθώνα από την πρώτη εβδομάδα, δείχνοντας ότι ο Έλληνας μια ζωή λάτρευε το κακής ποιότητας lifestyle.

    Και θα κλείσω το κείμενο με 2 λόγια για την Αριστερά. Πώς γίνεται ρε σύντροφοι να είμαστε όλοι κερδισμένοι; Γιατί σκέφτεστε μόνο τα ψηφαλάκια; Είδα χθες με προσοχή τις δηλώσεις από υποψηφίους διαφόρων κομμάτων της Αριστεράς και κυριολεκτικά κόντεψαν να μου πέσουν τα αυτιά. Όλοι ήταν χαρούμενοι που αύξησαν τα ποσοστά τους σε σύγκριση με τις προηγούμενες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Έβλεπα τον Σύριζα να πανηγυρίζει που θα έχει στο δεύτερο γύρο τη Δούρου και τον Σακελλαρίδη, χωρίς να βλέπει ότι στο σύνολο της χώρας απέτυχε παταγωδώς. Έβλεπα μέλη του ΚΚΕ για άλλη μια φορά να κατηγορουν τον Σύριζα, λες και αυτός είναι υπεύθυνος για όλα τα προβλήματα της χώρας. Έβλεπα μέλη του Ανταρσύα να χαίρονται που ξεπέρασαν το 2% πανελλαδικά ( αν και αυτό είναι όντως άθλος, με δεδομένο ότι δεν έχουν καθόλου τηλεοπτική προβολή όπως οι αντίπαλοί τους ). Κανείς από εσάς δεν είδε ότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θριάμβεψαν στην υπόλοιπη Ελλάδα; Κανείς δεν είδε το ακραίο ποσοστό του Κασιδιάρη στην Αθήνα αλλά και του Παναγιώταρου στην Αττική; Κανένας δε νοιάζεται που θα έχουν αντιπροσώπους σε κάθε περιφέρεια;

    Κλείνοντας, αυτό που έχω να προσθέσω είναι ότι το παιχνίδι ( όσον αφορά τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές ) είναι μάλλον χαμένο. Δυστυχώς, ίσως είναι και των Ευρωεκλογών, γιατί αδυνατώ να πιστέψω ότι κάποιος που στην περιφέρεια του θα έχει 2 υποψηφίους της Δεξιάς και θα πάει να τους ψηφίσει, μετά θα ψηφίσει κάποιον υποψήφιο της Αριστεράς. Επίσης, ας μη ξεχνάμε τον παράγοντα "Ποτάμι", που σίγουρα θα κλέψει ψήφους από τα αριστερά κόμματα ( για αυτό άλλωστε δημιουργήθηκε ). Τέλος, ας μη ξεχνάμε ότι στις Ευρωεκλογές υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη διάσπαση γιατί κατεβαίνουν και συνδυασμοι ( π.χ Σχέδιο Β' ) που κατεβαίνουν μόνοι τους, χωρίς συνεργασίες. Γενικά, αυτό είναι το πρόβλημα της Αριστεράς. Ότι δεν έχει μάθει να συνεργάζεται. Και αυτό ίσως μας φάει.

     ΥΓ. 1 Αν ήμουν Αθηναίος θα ψήφιζα Σακελλαρίδη και Δούρου του Σύριζα. Αν ήμουν Πατρινός, θα ψήφιζα τον Πελετίδη του ΚΚΕ. Τόσο απλά. Δε χωράνε πλέον άλλες μικρότητες.

     ΥΓ. 2 Είχε και ένα θετικό νέο η χθεσινή βραδιά. Ο Πάχτας είναι πλέον παρελθόν από το δήμο Αριστοτέλη. Έστω και με μικρή διαφορά, ο Μίχος είναι ο νέος δήμαρχος. Οι Χαλκιδικιώτες έδειξαν ότι ο Μπόμπολας μπορεί να χάσει. Ας μάθουμε από το παράδειγμά τους.

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

Φ.Ε.Τ. (Φοιτητικός Εκλογικός Τουρισμός) στα Ελληνικά Πανεπιστήμια

                                               
                 
                                 (Υπάρχει λόγος ήταν το κεντρικό σύνθημα της ΔΑΠ για τις φετινές εκλογές.
                                              Ακόμα και η Έλενα Παπαρίζου είναι μαζί τους )

     Η αγαπημένη μου εποχή στα πανεπιστήμια είναι η περίοδος των φοιτητικών εκλογών. Όλη η κατάντια της ελληνικής κοινωνίας φαίνεται ξεκάθαρα μέσα στον μικρόκοσμο των πανεπιστημίων εκείνη την περίοδο. Eκτός από την κατάντια, φαίνεται φυσικά και η μερίδα των φοιτητών που όντως αγωνίζονται για να αλλάξουν κάποια πράγματα, αλλά υπάρχουν και αυτοί που, με πρόσχημα "εμένα με νοιάζουν μόνο τα θέματα της σχολής μου", επιβάλλουν την απολιτικοποίηση στα πανεπιστήμια. Υπάρχουν φυσικά και οι απαθείς Έλληνες που δε σηκώνονται από τους καναπέδες να ψηφίσουν γιατί δεν τους νοιάζει καν ή πάνε για κανά καφέ γιατί έχουν χάσει μάθημα.


                                          ( Κονκάρδα ΔΑΠ για να καταλάβουν τι ψηφίζεις,                                                                                             λες και δεν ξεχωρίζεις αλλιώς  )

     Πιο συγκεκριμένα, στα πανεπιστήμια θα δεις την ΔΑΠ, η οποία εφαρμόζει κατά γράμμα, όχι μόνο την πολιτική της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και τον τύπο ανθρώπου που θέλει να επιβάλει η τελευταία. Σταρχιδιστή, να παίρνει σημειώσεις χωρίς να πηγαίνει καν στα μαθήματα, μπουκάλια σε διάφορες μπουζουκλερί και μπαράκια, καμιά γκομενίτσα από δίπλα και ΚΥΡΙΩΣ να μην ενδιαφέρεται για τα κοινά και να μην πολιτικοποιείται. Αν ο Δαπίτης αρχίζει να πολιτικοποιείται υπάρχουν 2 δρόμοι: είτε να μπει μαζί με τους άλλους στα σκατά γιατί βλέπει το συμφέρον του γνωρίζοντας ότι σε λίγα χρόνια θα είναι βολεμένος είτε απλά θα φύγει από την ΔΑΠ.


                                    ( Μπλουζάκι η ΠΑΣΠ από μια κορασίδα που έχει αμέτρητα όνειρα. Άσχετο που                                                 το ΠΑΣΟΚ της τα γάμησε όλα, αυτή είναι μαζόχα και συνεχίζει )


     Το πιο παράδοξο φυσικά είναι η ύπαρξη της ΠΑΣΠ. Ανθρωπάκια που κάνουν ακριβώς τα ίδια πράγματα με την ΔΑΠ απλά φοράνε πράσινα ρούχα και νομίζουν ότι είναι αριστεροί. Προκαλεί εντύπωση όχι μόνο ότι υπάρχουν ακόμα, παρόλο που το κανονικό ΠΑΣΟΚ διαλύεται καθημερινώς αλλά το ότι κατάφεραν σε ορισμένες σχολές να βγούνε πρώτη η δεύτερη δύναμη. Ούρλιαζαν κάθε φορά που ανοίγονταν ένα ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΠ και εκτύπωσαν ακόμα και μπλουζάκια. Ήθελα πραγματικά να τους ρωτήσω ποια είναι η άποψή τους για την Ελιά και τι πρέπει να γίνει στον κεντροαριστερό χώρο αλλά δεν ήθελα να τα φέρω τα παιδιά σε δύσκολη θέση.

     Πάμε τώρα και στους απολιτίκ. Αυτοί είναι και οι πιο επικίνδυνοι γιατί παρουσιάζονται ως άτομα που δεν έχουν κανένα κόμμα από πίσω και ότι το μόνο που τους νοιάζει είναι η σχολή τους. Καταφέρνουν και προσεγγίζουν κόσμο γιατί πολύ απλά του μιλάνε για πράγματα που τον αφορούν άμεσα, χωρίς όμως να μπορούν να καταλάβουν και ότι η κατάσταση στην κοινωνία τους επηρεάζει περισσότερο. Θα συνεργαζόντουσαν με οποιονδήποτε απλά για να πάνε κόντρα στις αριστερές δυνάμεις, γιατί η ΔΑΠ δε νοιάζεται για αυτούς. Έχει τις σίγουρες ψήφους της, ενώ οι αριστερές παρατάξεις οφείλουν κάθε μέρα να ενημερώνουν τον κόσμο για το τι πρεσβεύουν. Οι απολιτίκ όμως, δεν είναι καθόλου απολιτίκ. Θέλουν να συνεχιστεί η απολιτικοποιήση του σχολείου και στο πανεπιστήμιο. Δε θέλουν ένα άτομο με κριτική σκέψη αλλά ένα άβουλο ανθρωπάκι που απλά να τον νοιάζει ο κώλος του. Κλείνοντας, όταν τους ρώτησα ποιος είναι ο στόχος τους, ένας εξ'αυτών μου απάντησε "πρώτα τα φοιτητικά και μετά βλέπουμε". Σιγά μη δούνε ποτέ.

     Αλλά αρκετά φλυαρήσαμε. Ώρα για πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Απολαύστε υπεύθυνα.


                                        ( Το ΠΑΣΟΚ και η ΠΑΣΠ μαζί του αποτελούν γροθιά στο κατεστημένο. Εμείς                                           μαζί τους, υψώνουμε τη γροθιά με τα συντρόφια )


                                         ( Η ΠΑΣΠ παλεύει εναντίον της ιδιωτικοποίησης, άσχετα βέβαια που η Διαμαντοπούλου με τον περίφημο νόμο της πρότεινε την ιδιωτικοποίηση. Μάχονται και κατά του φασισμού, παρόλο που αυτοί βοήθησαν να εκκολαφθεί το αυγό του φιδιού. Εκεί όμως που προσκυνώ είναι η διαπλοκή και η αδιαφάνεια. Τα παιδιά έχουν πολύ χιούμορ. )



                                         ( Μπλουζάκια της Δαπ μαζί με κωλοχαράδρα συντρόφου τους. Μπας και                                                            καταλάβεις ποτέ πόσο σκατά παράταξη είναι)


                                        ( Εντάξει κοπελιά το καταλάβαμε. Είσαι δαπίτισσα. Το ΟΕ υποδηλώνει πώς θα                                            φωνάζει τα συνθήματα γιατί δε το θυμόταν η καημένη )



                                        ( Δαπίτες όρθιοι στα θρανία, αφού δε γνωρίζουν ότι αυτά έχουν και άλλη                                                                                       χρησιμότητα )


                                         ( Πασπ Ιταλικού Α.Π.Θ. και η Πασπ είναι πρώτη δύναμη. Το μόνο που σώζει                                                     την όλη κατάσταση είναι ότι ψήφιζαν λίγα άτομα )



                                         ( Η Πασπ είναι πρώτη δύναμη και στο Γερμανικό του Α.Π.Θ. με 109 ψήφους.                                              109 άτομα ψήφισαν Πασπ σε μία σχολή. Ζουν ανάμεσά μας )


                                         ( Ένα ψηφοδέλτιο που δυστυχώς δεν κατέβηκε. Κρίμα. Θα σάρωνε )


                                         ( Η Πασπ ζητάει αλλαγή. Τα είπαμε και πιο πάνω. Τα παιδιά έχουν πολύ                                                                         χιούμορ και αυτοσαρκασμό )

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

5 Μαΐου 2010 : Ας μιλήσουμε για το θάνατο των τριών εργαζομένων στη Μαρφίν



     Υπάρχουν στιγμές που σημαδεύουν τις μνήμεςς μίας χώρας. Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, η δολοφονία του Παύλου Φύσσα και άλλα. Μία από αυτές τις στιγμές ήταν και η γενική απεργία της 5ης Μαΐου 2010, όπου πάνω από μισό εκατομμύριο άνθρωποι απέργησαν σε όλη την Ελλάδα ( το wikipedia βέβαια μιλάει για 120.000, δείγμα του ότι μάλλον το λήμμα το έχει βάλει μπάτσος αλλά δεν είναι αυτή η κουβέντα μας). Σε αυτή την απεργία που πραγματοποιήθηκε την ημέρα ψήφισης του πρώτου Μνημονίου δολοφονήθηκαν 3 άνθρωποι που εργάζονταν στη Μαρφίν από ρίψη μολότοφ μέσα στη τράπεζα.

     Ας πούμε πρώτα κάποια πραγματάκια στα γρήγορα για να τα θυμίσουμε σε όσους τα έχουν ξεχάσει: 1) όλες οι τράπεζες στην περιοχή του κέντρου είναι κλειστή αλλά η Μαρφίν του Βγενόπουλου είναι κανονικά ανοιχτή παρά τις απαγορεύσεις που είχαν γίνει, 2) το σκεπτικό για το οποίο η τράπεζα απασχολεί κανονικά τους υπαλλήλους σε μέρα πορείας που δεν υπάρχει περίπτωση να κατέβει κάποιος για να πάει στην τράπεζα δεν έχει απαντηθεί ποτέ και όχι μόνο αυτό, αλλά η τράπεζα από έξω φαίνεται κλειστή σα να μη λειτουργεί, 3) ο διευθυντής της τράπεζας δίνει εντολή ότι όποιος φύγει πριν τη βάρδιά του θα απολυθεί, 4) το κτίριο είναι παλιό και δεν υπάρχει σχέδιο διαφυγής σε περίπτωση πυρκαγιάς. Με όλα τα παραπάνω, σκάει η μολότοφ στη τράπεζα, οι άνθρωποι δεν προλαβαίνουν όλοι οι εργαζόμενοι να διαφύγουν από το κτίριο με αποτέλεσμα να θρηνήσουμε το χαμό τριών νέων ανθρώπων. Ο διευθυντής της τράπεζας αλλά και ο πρόεδρός της ο Βγενόπουλος δε συλλαμβάνονται ποτέ, ενώ και αυτοί που έχουν ρίξει τις μολότοφ δεν έχουν συλληφθεί ακόμα.

     Τα παραπάνω είναι όλα γνωστά. Γιατί τα αναφέρω τότε; Για να τονίσω μία άλλη πτυχή που έκανε την εμφάνισή της εκείνη τη μέρα και την κάνει κάθε φορά που συμβαίνει κάποιο περιστατικό το οποίο προκαλείται από τους εχθρούς της "τάξης και της ασφάλειας" . Μιλάω φυσικά για τα ΜΜΥΤ (Μέσα Μαζικής Υστερίας και Παραπληροφόρησης) και τους Νεοελληναράδες του καναπέ. Ας ξεκινήσουμε με τα ΜΜΥΤ. Την ίδια στιγμή που ξέσπασε το γεγονός, όλα τα Μέσα σπάνε την απεργία για να καλύψουν τα γεγονότα. Τρέχουν πίσω από τους συγγενείς των θυμάτων χωρίς καν να νοιάζονται για τη θλίψη τους. Δεκάδες τηλε-εισαγγελείς ξεσπάνε κατά των μπαχαλάκηδων αλλά και εναντίον των ίδιων των απεργιών, ενώ κατηγορούν όλο τον λαό που κατεβαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί και για τα δικαιώματά του. Κατηγορείται ολόκληρος ο χώρος της Αριστεράς αλλά και της Αναρχίας ότι φέρει ευθύνη για τη δολοφονία, ενώ εκείνο το διάστημα, άμα κάποιος πήγαινε να ψελλίσει κάτι για το Μνημόνιο, όλα τα παπαγαλάκια της Τηλεόρασης και του Τύπου του την έπεφταν για τους νεκρούς της Μαρφίν. Σήμερα, 4 χρόνια μετά από το θάνατο αυτών των 3 ανθρώπων, δε διάβασα ούτε ένα αφιέρωμα, ούτε ένα ρεπορτάζ για αυτούς τους ανθρώπους.

     Αλλά επειδή άνθρωπος είμαι και μπορεί να μου ξέφυγε κάποιο ρεπορτάζ, αυτό που δε μου ξέφυγε με τίποτα είναι η αντίδραση των Νεοελληναράδων τότε και σήμερα. Όταν μαθεύτηκε ο θάνατος των 3 ανθρώπων, όλο το facebook είχε κατακλυστεί από "ευαισθητοποιημένους" ανθρώπους που ήταν συντετριμμένοι για αυτό που έγινε και ζητούσαν τα κεφάλια αυτών που έριξαν τις μολότοφ. Μάλιστα, πάρα πολλοί δήλωναν ότι θα σκότωναν ακόμα και οι ίδιοι τους δολοφόνους των τριών νεκρών. Ακόμα και όσοι δε ζητούσαν τα κεφάλια τους, τουλάχιστον κατηγορούσαν όλους αυτούς που ήταν στην πορεία, ενώ μάλιστα διοργάνωναν ή στήριζαν events με αναμμένα κεράκια έξω από τη Μαρφίν και έκαναν ήσυχες διαμαρτυρίες (οι μόνες που έχουν κάνει φυσικά στη ζωή τους).

    Τι κάνουν όμως όλοι οι Νεοελληναράδες σήμερα, ανήμερα του θανάτου των τριών αυτών ανθρώπων; Όλοι αυτοί οι επαναστάτες του καναπέ, τι έβαλαν σήμερα στους τοίχους τους; Τραγουδάκια της Μπάολας και του Μπαντελίδη; Που θα πάνε διακοπές το καλοκαίρι; Όσον αφορά για τη Μαρφίν τι έβαλαν; ΤΙΠΟΤΑ; Μα αυτοί δεν κλαιγόντουσαν πριν 4 χρόνια τέτοια μέρα; Δεν ωρύονταν για τους δολοφόνους; Τώρα γιατί δεν έβαλαν κάτι; Δεν έβαλαν κάτι γιατί δε ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ. Ο Νεοελληναράς ξεχνάει πολύ εύκολα, δε ψάχνει ποτέ να βρει τις απαντήσεις στα διάφορα ερωτήματα (π.χ γιατί δε συνελήφθη ο Βγενόπουλος) και ακόμα δεν κάνει καν ερωτήσεις. Καταπίνει αμάσητο ό,τι του προσφέρει η τηλεόραση και απλά φωνάζει γιατί μόνο έτσι πιστεύει ότι θα αποδείξει το δίκαιό του. Δε θα σηκωθεί ποτέ από τον καναπέ για να διαμαρτυρηθεί και το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να ρίχνει κατάρες από το πληκτρολόγιο. Κάποτε έβριζε, τώρα ξέχασε.

    Είμαστε λαός χωρίς Μνήμη. Είμαστε επίσης λαός που εξαρτάται από την τηλεόραση και πιστεύει πώς Αυτή του λέει την αλήθεια. Αλλά κυρίως, είμαστε Υποκριτές, σε όλο μας το Μεγαλείο.

     ΥΓ. 1) Εγώ από τη μεριά μου έχω απλά να στείλω τα θερμά μου συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων, γιατί αυτοί είναι οι μόνοι που περνάνε το μεγάλο μαρτύριο.

     ΥΓ. 2) Καθώς έγραφα αυτό το άρθρο, έμαθα ότι βυθίστηκε ένα πλοίο έξω από τη Σάμο και ότι έχουν πνιγεί αρκετοί άνθρωποι. Αυτό βέβαια δε θα το πολυδείς στις ειδήσεις. Σκέψου γιατί.

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Πάσχα και υποκρισία του Νεοέλληνα


    Νεοέλληνας. Αυτός ο απίστευτα υποκριτής άνθρωπος σε όλες τις πτυχές της ζωής του. Από που να πρωτοξεκινήσεις; Από το γεγονός ότι θα είναι περήφανος για τους αρχαίους Έλληνες (τους αναφέρει και μάλιστα ως προγόνους του) αλλά δε θα έχει διαβάσει ούτε ένα βιβλίο για την αρχαιότητα, θα ακούει Πάολα και Παντελίδη και θα διαβάζει Χρυσηίδα Δημουλίδου; Από το γεγονός ότι κάθε φορά που βλέπει ένα άτομο με αναπηρία συγκινείται, αλλά παρόλα αυτά δεν έχει πρόβλημα να παρκάρει σε θέση Α.με.Α ή πάνω σε διάβαση αν είναι να φτάσει πιο γρήγορα στο ραντεβού του; Για να μη πούμε για το γεγονός ότι μπορεί να σε πρήζουν με τις ώρες για τα πολιτισμένα κράτη της Δυτικής Ευρώπης όπου δεν καπνίζει κανείς σε κλειστό χώρο, ότι δε θα δεις σκουπιδάκι κάτω στο δρόμο κλπ., ωστόσο, όταν πρόκειται για το Ελλαδιστάν, μια χαρά θα καπνίσει σε κλειστό χώρο, παραβλέποντας τη νομοθεσία, όπως επίσης μια χαρά θα πετάξει το σκουπίδι του στο δρόμο άσχετα αν υπάρχει κάδος κάθε 50 μέτρα κλπ. Αυτοί είμαστε σαν Νεοέλληνες ( δε μιλάω φυσικά για όλους τους πολίτες του ελληνικού κράτους, γιατί υπάρχουν και άνθρωποι που δεν είναι υποκριτές και δεν ανήκουν στην κατηγορία των Νεοελλήνων ).

    Και φυσικά ο Νεοέλληνας δε θα μπορούσε να μην είναι υποκριτής και με τη θρησκεία την οποία υποστηρίζει. Η οποία είναι φυσικά η χριστιανική ορθοδοξία. Παρόλο που υπάρχουν πολλοί παράγοντες που επηρεάζουν τη διαμόρφωση μιας θρησκευτικής ταυτότητας ( οικογένεια, σχολείο, παρέες, κλπ. ), ο Νεοέλληνας δε θα ψαχτεί ποτέ ουσιαστικά με τη θρησκεία του. Θα υποστηρίζει κάτι για όλη του τη ζωή επειδή έτσι μεγάλωσε. Δεν έχει διαβάσει ποτέ τη Βίβλο αλλά μπορεί και την υπερασπίζεται με σθένος. Όταν του αναφέρεις κάποιο απόσπασμα από τα "ιερά του βιβλία" θα σου απαντήσει ότι βλασφημάς. Πιστεύει ακράδαντα στο "Πίστευε και μη ερεύνα" και είναι απολύτως λογικό γιατί η έρευνα μπορεί να ταρακουνήσει την πίστη του, και ποιος έχει καιρό για εσωτερικές αναζητήσεις.

     Ωστόσο, εγώ θέλω να σταθώ σε συγκεκριμένα περιστατικά για τα οποία είμαι σίγουρος ότι η πλειοψηφία όσων διαβάσει αυτό το άρθρο θα έχει υπάρξει μάρτυράς τους. Πρόκειται φυσικά για την υποκρισία του Νεοέλληνα κατά τη διάρκεια του Πάσχα και πιο συγκεκριμένα, από το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης ως την Κυριακή του Πάσχα. Πριν ξεκινήσουμε, να αναφερθούμε φυσικά και στο γεγονός ότι ο Νεοέλληνας δε μπαίνει σε εκκλησία για κανένα λόγο τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου, παρά μόνο στις μεγάλες θρησκευτικές εορτές ( Χριστούγεννα, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστος, άντε και στην ονομαστική του εορτή), ενώ επίσης δε νηστεύει ποτέ, παρά μόνο τη μεγάλη εβδομάδα ( και αυτή συνήθως κουτσουρεμένη). Ξεκινώντας τώρα από το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, ο Νεοέλληνας θα πάρει σβάρνα τις εκκλησίες και θα περνάει κάτω από τον επιτάφιο. Αυτό βέβαια το κάνουν οι πιο πωρωμένοι, οι υπόλοιποι δε δίνουν τόση σημασία στη Μεγάλη Πέμπτη, γιατί το χριστιανόμετρό τους θα πιάσει ταβάνι τις υπόλοιπες μέρες.

     Μεγάλη Παρασκευή και ο Νεοέλληνας χριστιανός εκστασιάζεται. Δεν τρώει κρέας όλη τη μέρα(!!!) και το βράδυ πηγαίνει στην περιφορά του επιταφίου. Προσωπικά, θεωρώ ότι στην περιφορά του επιταφίου αντικατοπτρίζεται ο χαρακτήρας του Νεοέλληνα. Κανένας δε νοιάζεται για το ίδιο το θρησκευτικό γεγονός που λαμβάνει χώρα, αλλά όλοι πηγαίνουν στην περιφορά. Γιατί; Μα φυσικά για να κουτσομπολέψουν τους πάντες και τα πάντα. Θυμάμαι ότι τα παλιά χρόνια που πήγαινα στην περιφορά, μάθαινα τα πάντα για τους πάντες. Ποιος χώρισε με ποια, ποια κεράτωσε ποιον αλλά και με ποιον, ποιος θα κατέβει στις εκλογές, ο ίδιος ο υποψήφιος ο οποίος θα πλάσαρε τον εαυτό του ως ο καλός οικογενειάρχης και χριστιανός, βουλευτές οι οποίοι όλη τη χρονιά δεν πατούσαν στην πόλη αλλά ερχόντουσαν στη περιφορά και πάει λέγοντας. Ο Νεοέλληνας φοράει τα καλά του, πηγαίνει στην περιφορά και εξαφανίζεται σε χρόνο dt με το που ο επιτάφιος φτάσει στην Εκκλησία και καταλήγει σε κάποιο μπαράκι.

     Εκεί, όμως, όπου η υποκρισία τερματίζει, φτάνει δηλαδή στο ανώτατο στάδιο, είναι το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Ενώ η λειτουργία ξεκινάει από νωρίς, ο Νεοέλληνας θα πάει στην Εκκλησία γύρω στις 23:45, δηλαδή ένα τέταρτο πριν την Ανάσταση. Θα είναι ντυμένος στην τρίχα, λες και πηγαίνει για καλλιστεία, θα μιλήσει με τον οποιονδήποτε κάνοντας δημόσιες σχέσεις, θα τσουγκρίσει 2 αυγά με τους διπλανούς του αφού πάρει το "άγιο φως" και θα φύγει τρέχοντας σπίτι για να φάει τη μαγειρίτσα του. Συνήθως είναι στο σπίτι του στις 00:10, εκτός αν μένει λίγο πιο μακριά, πάντως ο χρόνος της αποχώρησης από την εκκλησία είναι τα πέντε με εφτά λεπτά. Αφού φάει τη μαγειρίτσα ( και όλα τα άλλα συνοδευτικά ), θα πάει στις μπουζουκλερί και τα κλαμπάκια για να γιορτάσει την "ανάσταση" του "θεανθρώπου" ως τις πρώτες πρωινές ώρες καταναλώνοντας άφθονο αλκοόλ. Την επόμενη, θα σηκωθεί και θα φάει το αρνάκι του, αφού μετά από τόση νηστεία, θέλει και λίγο κρέας.

     Και μια προσωπική εμπειρία: Όταν για πρώτη φορά ανακοίνωσα στην οικογένειά μου ότι δε θα πάω στην Ανάσταση, ξέσπασε ολόκληρος καυγάς στο σπίτι. Αντί να κάτσουν να ακούσουν τα επιχειρήματά μου γιατί δεν ήθελα να πάω σε αυτό το πανηγυράκι, καθόντουσαν και μου έλεγαν ότι έπρεπε να πάω στην Εκκλησία για να μη πει τίποτα ο κόσμος, μην πουν δηλαδή ότι δεν είμαστε μια ευτυχισμένη οικογένεια. Το θεαθήναι δηλαδή πάνω απ'όλα. Δεν είμαστε δηλαδή ευτυχισμένη οικογένεια επειδή δε θα πήγαινα 20 λεπτά στην Εκκλησία. Ενώ οι άλλες που πηγαίνουν όλοι μαζί είναι τίγκα στην ευτυχία. Και όπως έγραψε κάποια ή κάποιος στο τουίτερ: "Μεγαλώσαμε με το τι θα πει ο κόσμος και τελικά ο κόσμος δεν είπε τίποτα".

    ΥΓ. 1) Το κείμενο αυτό δε θέλει να προσβάλει κανενός την ατομική πίστη, αλλά σκοπός του είναι να καυτηριάσει την υποκρισία που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία. Αν μετά από αυτό το κείμενο έχεις θυμώσει ή νευριάσει, τότε ξαναδιάβασέ το και σκέψου τι από τα παραπάνω δεν ισχύει.

     ΥΓ. 2) Ο Νεοέλληνας γκαβλώνει να μιλάει με τις ώρες για τα πολιτισμένα δυτικά κράτη, αλλά δε θα αναφερθεί σχεδόν ποτέ στα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ένα εκ των οποίων είναι και ο σεβασμός στη διαφορετική πίστη ή μη πίστη του άλλου. Και ναι ρε γαμώτο, δε γουστάρω να ακούω κάθε μέρα τις καμπάνες, γκεγκε?


Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

2 λόγια για τα βαριά ονόματα της ΝΔ για την Ευρωβουλή




     Με κάθε επισημότητα ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Αντώνης Σαμαράς το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας για τις επερχόμενες Ευρωεκλογές. Υποστηρίζει ότι είναι ενωτικό ψηφοδέλτιο και είναι, αφού έχει μαζευτεί το κάθε καρυδιάς καρύδι από όλους τους τομείς. Θα βρεις δημοσιογράφους, δικηγόρους, αγρότη(!!!), αρχιτέκτονα, ποδοσφαιριστή(!!!), αρχηγό της αστυνομίας και πάει λέγοντας. Επειδή όμως δε γνωρίζω κάποιους εξ'αυτών και κυρίως επειδή εκεί που υπάρχει το περισσότερο γέλιο είναι στους πιο γνωστούς (όχι ότι δε θα είναι φυντάνια και οι λιγότερο γνωστοί), ας κάνουμε μια ανασκόπηση των επιτευγμάτων των "μεγάλων" χαρτιών του Μαξίμου:

     Γιώργος Αμυράς: Δημοσιογράφος για πολλά χρόνια στην ΕΡΤ, τώρα συνεργάζεται με αυτόν που τον άφησε άνεργο (όχι για πολύ όπως φαίνεται). Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές κατέβηκε με δικό του συνδυασμό που είχε σχέση με το ποδήλατο και γενικότερα την οικολογία. Τώρα βέβαια συνεργάζεται με ένα κόμμα που στήριζε πάντα τους βιομήχανους, αδιαφορώντας για τα οικολογικά ζητήματα στην Ελλάδα.

     Ελίζα Βόζεμπεργκ: Απαράμιλλο στυλ και πάντα ντυμένη στην τρίχα, η Βόζεμπεργκ είναι η γυναίκα της διπλανής πόρτας (αν μένεις στην Εκάλη). Εμφανίζεται συνέχεια στα τηλεοπτικά κανάλια για να κάνει επίδειξη της θέσης της, αλλά ευρέως γνωστή έγινε μέσω της εκπροσώπησης της πολιτικής αγωγής των θυμάτων της 17 Νοέμβρη. Καταδικάζει τη βία απ'όπου και αν προέρχεται (εκτός αν πρόκειται για τον Γρηγορόπουλο, τον Φύσσα, τον Λουκμάν, τη βία της αστυνομίας κοκ.)

     Αναστάσιος Δημοσχάκης: Έφυγε ο Μπαλτάκος από τη Νέα Δημοκρατία και έπρεπε να βρουν κάποιον άλλον φασίστα για να μη χαλάσει το κόμμα. Ο Δημοσχάκης ήταν πρώην Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας και κολλητάρι του Βύρωνα Πολύδωρα. Έγινε γνωστός στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό με την υπόθεση της ζαρντινιέρας, όπου είχε ισχυριστεί ότι ο Αυγουστίνος Δημητρίου δεν είχε φάει ξύλο, αλλά είχε αυτοτραυματιστεί από πτώση σε ζαρντινιέρα, κάτι που διαψεύδεται πανηγυρικά από βίντεο που δείχνει τον ξυλοδαρμό του από μπάτσους. Ακόμα προβάλλουν σε υποθέσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα αυτό το βίντεο (στο εξωτερικό, στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα).

     Θοδωρής Ζαγοράκης: Ο αγαπημένος μου. Σκεφτόμουν να γράψω ολόκληρο άρθρο με τα κατορθώματα του, αλλά μετά σκέφτηκα ότι σιγά μην αφιερώσω χρόνο για έναν άνθρωπο που το μόνο που έκανε σε όλη τη ζωή του ήταν να κλωτσάει μία μπάλα. Ανέκαθεν πουλούσε Παοκτσηδιλίκι, το πιο σημαντικό του επίτευγμα ήταν ότι σήκωσε το Ευro το 2004 και έκτοτε εξαργύρωνε αυτή του την επιτυχία σε όλους τους τομείς. Γυναικάς, lifestyle και δε συμμαζεύεται, έγινε και πρόεδρος στον ΠΑΟΚ, αλλά το μόνο που κατάφερε να κάνει ήταν να προωθήσει τους δικούς του και να γεμίσει την ομάδα με επιπλέον χρέη. Σίγουρα θα κερδίσει χιλιάδες ψήφους από Παοκτσήδες, ποδοσφαιρόφιλους αλλά και από το γυναικείο κοινό λόγω της εξωτερικής του εμφάνισης. Ότι πρέπει για τη Νέα Δημοκρατία ο Ζαγοράκης, που υποσχέθηκε ότι "ανταπεξελθόμαστε" σε αυτή την κατάσταση. Και εις ανώτερα.

     Μανώλης Κεφαλογιάννης: Ή αλλιώς "δεν έχω κάνει τίποτα στη ζωή μου και τρέφομαι μόνο από το κόμμα". Από μικρός χωμένος στα βαθιά της Νέας Δημοκρατίας, ανέβηκε με σταθερούς ρυθμούς τα σκαλοπάτια της εξουσίας, έτοιμος πάντα να κατασπαράξει όλους τους εχθρούς της παράταξης. Το κατάλληλο σκυλάκι που θα ήθελε ο κάθε πρόεδρος.

     Γιώργος Κύρτσος και Μαρία Σπυράκη: Στο λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, δίπλα στις λέξεις "έγκριτοι δημοσιογράφοι", έχει τις φάτσες αυτών των δύο. Πάντα μας "ενημέρωναν" πρώτοι για τις εξελίξεις στο χώρο της Νέας Δημοκρατίας, ενώ εμφανίζονταν ως "αντικειμενικοί" στα παράθυρα των μεγάλων τηλεοπτικών καναλιών. Πάντα είχαν έναν υπερβολικό ζήλο όταν επρόκειτο για θέματα της Νέας Δημοκρατίας, αλλά αυτό μπορούσαμε να το αποδώσουμε και στο δημοσιογραφικό τους ταμπεραμέντο (ΝΟΤ!). Τώρα ελπίζω να κατάλαβες φίλε αναγνώστη, τι κουμάσια είναι οι δημοσιογράφοι.

     Μανώλης Μαυρομάτης: Ένας από τους πιο γνωστούς αθλητικούς δημοσιογράφους, ήταν και πρώην ευρωβουλευτής. Φήμες ότι δε ξέρει που βρίσκονται οι Βρυξέλλες δεν έχουν επιβεβαιωθεί ακόμα.

     Γιώργος Μομφεράτος: Η Νέα Δημοκρατία δεν παίζει ποτέ με το συναίσθημα. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Για αυτόν τον λόγο επέλεξε και τον Μομφεράτο, γιο του δολοφονηθέντος επιχειρηματία και εκδότη της "Απογευματινής" Νίκου Μομφεράτου. Αν δεν κατάλαβες ακόμα ποιος είναι και του λόγου του, θυμίσου έναν λοβοτομημένο που καθόταν έξω από ένα κεντρικό βιβλιοπωλείο της Αθήνας και έπρηζε τον κόσμο να μην αγοράσει το βιβλίο του Κουφοντίνα. Ναι,αυτός κατεβαίνει υποψήφιος!

     Σταύρος Ξαρχάκος: Ήξερα ότι δεξιοφέρνει, αλλά είναι κρίμα να βλέπεις έναν από τους καλύτερους Έλληνες συνθέτες να πέφτει τόσο χαμηλά. Η μόνη περίπτωση που πραγματικά με στεναχωρεί.

    Μέσα από αυτό το άρθρο ήθελα να αναφερθώ στα "βαριά ονόματα" της ΝΔ, αυτούς που λογικά θα μας εκπροσωπήσουν και στο Ευρωκοινοβούλιο. Γιατί τέτοιοι είμαστε σαν άνθρωποι, τέτοιοι "πολιτικοί" μας αξίζουν. Θα ρίξουν πολύ γέλιο οι Ευρωπαίοι.

     ΥΓ. 1) R.I.P. Φαήλος Κρανιδιώτης. Σε ξεπούλησε το κολλητάρι σου ο Σαμαράς. Τόσο χαζός είσαι τελικά.

     ΥΓ. 2) Τους αρνήθηκε μέχρι και ο Βελόπουλος. Ο Βελόπουλος ρε συ!!!Αχαχαχαχαχαχα!!!

Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

Δυό λόγια για την επιστολή του Θεοδωράκη στον Βαρουφάκη


     Ο Ποταμίσιος Σταύρος Θεοδωράκης έστειλε μία ανοιχτή επιστολή-απάντηση στο φίλο του Γιάννη Βαρουφάκη που επίσης του είχε γράψει μία ανοιχτή επιστολή πριν από μερικές εβδομάδες. Δε θα έμπαινα καν στη διαδικασία να γράψω αυτό το άρθρο αν δεν υπήρχαν μερικά κομμάτια της επιστολής που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Να τονίσω ότι θα επισυνάπτονται πρώτα τα στοιχεία της επιστολής του Θεοδωράκη με πλάγια γράμματα και από κάτω ακριβώς ο σχολιασμός μου.

     "ργησα να σου απαντήσω γιατί είμαι συνεχώς εκτός. Τώρα ταξιδεύω με τρένο για τη Λάρισα και ελπίζω να μην με προδώσει η μπαταρία και να στείλω επιτέλους μια απάντηση στα όσα μου έγραψες."
     Ο Θεοδωράκης δείχνει ότι είναι συνέχεια στο δρόμο, δίπλα στον απλό πολίτη (ταξιδεύει μάλιστα με τρένο αντί για jet), φοβάται μην του τελειώσει η μπαταρία, ενώ μόλις τώρα βρήκε χρόνο να απαντήσει στον φίλο του (δημόσια πάντα), γιατί δεν έχει χρόνο ούτε για να κοιμηθεί. Καθόλου λαϊκισμός ως τώρα. Συνεχίζουμε.

     "Τα παράσιτα βέβαια δεν ζουν μόνα τους. Χρειάζονται ένα σώμα να τα τρέφει. Αυτό το σώμα στην Ελλάδα ήταν (και είναι, φοβάμαι) το κομματικό κράτος, που ικανοποιεί μικρά και μεγάλα συμφέροντα σε βάρος των πολλών αλλά και της ανάπτυξης. Ο υπάλληλος που τακτοποιεί με το αζημίωτο μια παρανομία, η επαγγελματική ομάδα που διαιωνίζει τα προνόμιά της, ο μεγαλοεπιχειρηματίας που εξασφαλίζει δουλειές από «πολιτικούς φίλους». Ο κορμός είναι πάντα κοινός. Το κομματικό κράτος. Πώς θα περιορίσουμε λοιπόν τον παρασιτισμό σήμερα και πώς θα τον εξαλείψουμε αύριο; Οι ηθικές διαβεβαιώσεις που δίνουν οι «παλιοί» δεν μας αρκούν."
    Σύμφωνα δηλαδή με τον Θεοδωράκη, για όλα τα προβλήματα της χώρας φταίει το κομματικό κράτος. Δε μας αναφέρει ποτέ όμως ποιο κομματικό κράτος εννοεί. Γιατί δεν κατονομάζει ξεκάθαρα ποιοι ήταν αυτοί που κυβέρνησαν τα τελευταία 40 χρόνια, αλλά πετάει γενικά την έννοια "κομματικό κράτος"; Μήπως για να μας πείσει ότι ευθύνονται όλοι; Σε αυτό το ερώτημα μάλιστα, υποστηρίζει ότι "δεν του αρκούν οι ηθικές διαβεβαιώσεις που δίνουν οι «παλιοί»" ( το παλιοί μάλιστα το βάζει μέσα σε αγκύλες). Ποιοι "παλιοί" είναι αυτοί; Μετράνε και αυτοί που δεν έχουν κυβερνήσει; Μα πώς μπορούμε να ξέρουμε τι θα κάνουν άμα δεν τους έχουμε δει στη δράση; Υπονοεί μήπως την κλασσική καραμέλα ότι όλοι φταίνε το ίδιο, ανεξάρτητα αν είχαν εξουσία ή όχι;


     "Ξέρουμε όλοι ποιους χρηματοδοτούσαν οι κρατικές τράπεζες μετά τον Εμφύλιο μέχρι και την κρίση (αλλά και μέχρι σήμερα, σε κάποιες περιπτώσεις). Ξέρουμε ότι η κομματική ταυτότητα και η προσωπική σχέση με τον ηγέτη ήταν για δεκαετίες το διαβατήριο της «επιχειρηματικής» επιτυχίας."
     
Ποιοι ξέρουμε Σταύρο Θεοδωράκη; Εγώ γιατί δε ξέρω; Γιατί δεν μας ενημερώνεις μιας και γνωρίζεις; Γιατί πετάς σπόντες διατηρώντας ένα γενικό και αόριστο μύθο; Εσύ δεν υπήρξες ποτέ δίπλα σε κάποιο κόμμα ή σε κάποιον ηγέτη;

     "Φίλε, το Ποτάμι γεννήθηκε τέλη Φλεβάρη. Γεννήθηκε έξω από το παλιό σύστημα εξουσίας και προσπαθεί να δομήσει μια νέα πρόταση, για μια νέα χώρα. Χωρίς κράτος αλωμένο από τα κόμματα. Με αξιολόγηση και αξιοκρατία. Χωρίς πολιτικούς, εξαρτημένους από τους οικονομικά ισχυρούς. Με αυστηρούς κανόνες διαφάνειας, που θα τους εξασφαλίζουν θεσμοί και όχι ευχολόγια"
     
Λέει ο Σταύρος στον Βαρουφάκη, αποκαλώντας τον "φίλε" (είπαμε δεν υπάρχει λαϊκισμός!!!) ότι"το Ποτάμι γεννήθηκε έξω από τα παλιό σύστημα εξουσίας". Στην Ελλάδα του 2014 δεν γεννηθήκατε; Έχετε έρθει μήπως από άλλη χώρα και δεν το πήραμε πρέφα; Πιο κάτω αναφέρεις ότι "θα υπάρχουν αυστηροί κανόνες διαφάνειας, που θα τους εξασφαλίζουν θεσμοί και όχι ευχολόγια". Μα και αυτό που αναφέρεις ευχολόγιο δεν είναι; Που είναι η πρότασή σου; Ποια είναι η πρόταση σου; Μπαίνω στο site σου και λέτε μόνο τι θέλετε να αλλάξετε αλλά δεν λέτε το ΠΩΣ θα το αλλάξετε.

     "Όμως για να υπάρξει νέα οικονομία, ανάπτυξη και καθαρή έξοδος από την κρίση, θα πρέπει να συναινέσει η πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Τα άλλα κόμματα, για να μην δυσαρεστήσουν τα στελέχη τους που κυβερνούν ή περιμένουν να κυβερνήσουν, λένε «μπορούμε μόνοι μας». Εγώ λέω, κανείς δεν μπορεί μόνος του. Ούτε το «δεξιό 25%» μπορεί να αλλάξει τη χώρα, ούτε το «αριστερό 25%». Ο βούρκος θα τους καταπιεί. Η χώρα θα αλλάξει μόνο αν κινητοποιηθεί το 51% της κοινωνίας. Ένα πανίσχυρο μπλοκ πολιτικής εξουσίας, που θα πείσει και τους συμμάχους μας ότι έχουν να κάνουν με όλη την ελληνική κοινωνία"
    Ο Θεοδωράκης επισημαίνει ότι "η χώρα θα αλλάξει μόνο αν κινητοποιηθεί το 51% της κοινωνίας, ενα πανίσχυρο μπλοκ πολιτικής εξουσίας, που θα πείσει τους συμμάχους μας ότι έχουν να κάνουν με όλη την ελληνική κοινωνία". Ποιο είναι αυτό το 51% Σταύρο; Μήπως είναι αυτοί που πριν κατηγορούσες ότι έχουν εκμεταλλευτεί το κομματικό κράτος, όπως ο υπάλληλος, η επαγγελματική ομάδα κλπ.; Αυτό το 51% Σταύρο που ήταν τόσα χρόνια; Αλλάζει δηλαδή ο άνθρωπος από τη μια μέρα στην άλλη; Αυτοί με τις επιλογές τους δεν έφεραν τη χώρα εδώ που βρίσκεται σύμφωνα με το σκεπτικό σου; Επίσης, από πότε η πλειοψηφία έχει πάντα δίκαιο; Αν δηλαδή μέσα σε αυτή την πλειοψηφία βρίσκονται φασίστες, χριστιανοταλιμπάν, φιλελεύθεροι, συντηρητικοί,κλπ., εγώ με ποιον από όλους αυτούς έχω κοινά; Και τέλος, γιατί πρέπει να πειστούν οι σύμμαχοί μας ότι είμαστε ενωμένοι; Μήπως γιατί δεν έχεις σκοπό να αλλάξεις την υπάρχουσα κατάσταση αλλά να είσαι εξαρτημένος εσαεί από αυτούς;

    "(Έφτασα στον Δομοκό)
Σταύρος"     Να υποθέσω ότι μιας και είσαι στο Δομοκό θα επισκεφτείς και τις φυλακές υψίστης ασφαλείας που βρίσκονται εκεί πέρα ε; Ή αυτό δε βρίσκεται στην ατζέντα σου γιατί δεν πουλάει;

     ΥΓ. 1) Αναφέρει στο κλείσιμο του ότι απευθύνεται φιλικά στον Βαρουφάκη γιατί και εκείνος του έγραφε έτσι. Άμα ήθελες να απαντούσες φιλικά, ας του έστελνες ένα προσωπικό μέιλ. Επικοινωνιακά παιχνίδια κάνεις. Να έχεις το θάρρος να το παραδεχτείς.

     ΥΓ. 2) Όποιος θέλει να διαβάσει ολόκληρη την επιστολή του Θεοδωράκη, ας πάει στο protagon ή στην Athens Voice. Eγώ δε βρωμίζω το blog μου.
    

Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

Η πολιτική διάσταση του κλαρινογαμπρισμού


     Όλες και όλοι παρατηρούμε καθημερινά τριγύρω μας να εξαπλώνεται το φαινόμενο του κλαρινογαμπρισμού. Για όσους δε γνωρίζουν τον ορισμό, ο κλαρινογαμπρός έχει μερικά από τα κάτωθι χαρακτηριστικά: φοράει μπλούζα με βαθύ V για να φαίνεται το καλοξυρισμένο του στήθος, έχει μούσια τουλάχιστον 3 εβδομάδων, έχει τατουάζ σε εμφανή σημείο, το μαλλί του έχει 3 κιλά ζελέ, πηγαίνει τουλάχιστον 5 φορές την εβδομάδα στο γυμναστήριο, έχει i-phone 5 για να μπορεί να βγάζει συνέχεια φωτογραφίες από τις βραδινές του εξόδους, ενώ συχνάζει συνέχεια σε κλαμπο-μπουζουκτσίδικα μπαράκια όπου χτυπιέται με τους ρυθμούς της Πάολας, του Παντελίδη και λοιπών άλλων σκυλάδων.

     Γιατί μας νοιάζει όμως να καταπιαστούμε με μία μόδα που εκ πρώτης όψεως δε φαίνεται να έχει σχέση με την πολιτική; Γιατί ίσα ίσα έχει και μάλιστα πολύ μεγάλη. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: 1) ο κλαρινογαμπρός είναι απολιτίκ. Δε θα κάτσει να ασχοληθεί με την κατάσταση στη χώρα του την ίδια ώρα που έχει να αντιμετωπίσει σοβαρότερα προβλήματα όπως π.χ. ποιο ζελέ είναι καλύτερο ή σε ποιο σκυλάδικο θα πάει το βράδυ. Αυτή όμως η απολιτίκ αντίληψη που κυριαρχεί είναι τέρμα πολιτική. Κυρίως τα χρόνια πριν την κρίση, η πολιτική δεν ήταν της μόδας. Μία ολόκληρη γενιά, οι σημερινοί 20άρηδες που είναι κλαρινογαμπροί, γαλουχήθηκαν με το lifestyle και την πίστη στην καλοπέραση. Χωρίς να αμφισβητούν την κατάσταση που επικρατούσε τριγύρω τους, έπεσαν στο λήθαργο του καταναλωτισμού και του θεαθήναι, επιδιώκοντας με κάθε μέσο την έκθεση τους στον κόσμο. Ειδικά με την ανάπτυξη των social media, αυτό έγινε ακόμη πιο εύκολο. Facebook, twitter, instagram και άλλα, δίνουν τη δυνατότητα στον καθένα να μπορεί να προβάλλει τον εαυτό του κατά το δοκούν. Βλέποντας, επομένως, ότι η εύκολη λύση είναι η αυτοπροβολή, την ίδια ώρα που η ενασχόληση με τα κοινά και την πολιτική "δεν πουλάει", ο κλαρινογαμπρός δεν ασχολήθηκε ποτέ στα σοβαρά με την πολιτική. Δε θα έριχνε έτσι γκόμενες, οπότε γιατί να χαλιέται;

     2) Ο κλαρινογαμπρός, ωστόσο, ψηφίζει συνέχεια στις εκλογές. Και μάλιστα την περίοδο εκείνη ( αλλά μόνο εκείνη), θα το διατυμπανίσει με ενθουσιασμό. Ο κλαρινογαμπρός θα ψηφίσει όπως τον έμαθαν οι γονείς του, με βάση δηλαδή το ατομικό συμφέρον. Δε θα κοιτάξει το συλλογικό καλό, αφού δεν τον νοιάζει. Θα κοιτάξει πώς θα είναι βολεμένοι οι δικοί του και κατ'επέκταση και αυτός. Ίσα ίσα, θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τις εκλογές, αφού έχει πολλές γνωριμίες στα μπαρ και στα σκυλάδικα, οπότε μπορεί να έχει συμφέρον και από εκεί. Φυσικά και θα ψηφίσει κόμματα της Δεξιάς, ενώ συνήθως θα αισθάνεται και περήφανος για την πατρίδα του, κάτι που μπορεί να τον οδηγήσει να ψηφίσει και την Χρυσή Αυγή. Εξάλλου, η Χρυσή Αυγή εξιδανικεύει το όνειρο του: γραμμωμένο σώμα, γυναίκες και δύναμη ( βλέπε Κλασιδιάρη με εκείνη την ξανθιά πατσαβούρα)

     3) Από τη παραπάνω παράγραφο προκύπτει φυσικά και η τρίτη και κυριότερη θέση μου για τη πολιτική υπόσταση του κλαρινογαμπρού. Ο κλαρινογαμπρός δεν έχει ΠΑΙΔΕΊΑ. Και προσοχή σε αυτό: Δε λέω ότι δεν έχει εκπαίδευση, το αντίθετο μάλιστα. Οι περισσότεροι έχουν βγάλει το λύκειο και αρκετοί και το πανεπιστήμιο. Το μείζον πρόβλημα της κοινωνίας μας είναι η έλλειψη παιδείας. Η παιδεία ξεκινάει από το σπίτι και συνεχίζεται στο σχολείο. Όταν τα πρώτα χρόνια της ζωής του δεν έχει τα ερεθίσματα που θα διαμορφώσουν τον χαρακτήρα του, το παιδί δε θα αναπτυχθεί με έναν κριτικό τρόπο σκέψης, αλλά με μία εκ των ουκ άνευ αποδοχή του υπάρχοντος τρόπου σκέψης και κατ'επέκταση συστήματος. Όπως θα έλεγε και ο Αλτουσέρ, σε αυτήν την έλλειψη παιδείας συμβάλλουν καθοριστικά οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του Κράτους, όπως το σχολείο, η εκκλησία, ο στρατός κ.ο.κ. Αν έχει μάθει με έναν τρόπο σκέψης, θα αρνηθεί a priori μία διαφορετική προσέγγιση της πραγματικότητας και θα μείνει εγκλωβισμένος στο καβούκι που έχουν στήσει για αυτόν. Για τον κλαρινογαμπρό δηλαδή που γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα σε ένα περιβάλλον άκρατου καταναλωτισμού και lifestyle, η διέξοδος μόνο εύκολη δεν είναι.

     ΥΓ. 1) Δε μου αρέσει να γενικεύω και έτσι αυτό το κείμενο σίγουρα δεν απευθύνεται σε όλους τους κλαρινογαμπρούς, αλλά σίγουρα καλύπτει μία μεγάλη μερίδα εξ'αυτών.

     ΥΓ. 2) Γράφοντας αυτό το άρθρο, άκουγα τον φανταστικό δίσκο των Pink Floyd "Animals". Έχω την πίστη, για να μην πω σιγουριά, ότι ελάχιστοι εκ των κλαρινογαμπρών θα έχουν ακούσει τους Pink Floyd, πόσω μάλιστα τον συγκεκριμένο δίσκο. Αυτό δεν τον αναφέρω για να υπονοήσω κάποιου είδους ανωτερότητάς μου, αλλά για να επισημάνω την έλλειψη γνώσεων για τις τέχνες πέρα από αυτά που προβάλλονται από τα κυρίαρχα media.

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Για τα Village Cinemas στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης


     Από τις 14 έως τις 23 Μαρτίου πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη το 16ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Οι προβολές των ντοκιμαντέρ πραγματοποιούνται στο Ολύμπιον αλλά και στις αποθήκες 1 και Δ στο λιμάνι. Όπως όλοι γνωρίζουμε, τις αποθήκες αυτές στο λιμάνι τις έχει αγοράσει από το Δημόσιο η Village Cinemas που είναι εταιρεία του Κοντομηνά (ναι αυτουνού, που είναι κατηγορούμενος στην υπόθεση των επισφαλών ταμείων του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου). Αυτό που όμως πραγματικά με εξόργισε ήταν η ανακοίνωση που είχαν τα Village έξω από τις αίθουσες: " Από 14/3 μέχρι και 23/3 τα Village Cinemas @ Limani ΠΑΡΑΧΩΡΟΥΝ ( τα κεφαλαία δική μου επισήμανση) τις αίθουσες για τη διεξαγωγή του 16ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Θα είμαστε πάλι μαζί σας από τις 24/3."

     Το ρήμα ΠΑΡΑΧΩΡΟΥΝ πραγματικά με εξόργισε. Αυτοί που πήραν δημόσια περιουσία, τολμούν να μας το παίζουν και μεγαλόψυχοι. Αλλά για να θυμηθούμε λίγο την ιστορία των αποθηκών 1 και Δ και πιο συγκεκριμένα, των αιθουσών Τζον Κασσαβέτης, Σταύρος Τορνές, Φρίντα Λιάππα και Τώνια Μαρκετάκη. Οι αίθουσες αυτές, με συνολική χωρητικότητα 1200 θέσεων, φτιάχτηκαν με χρήματα του ελληνικού δημοσίου και πιο συγκεκριμένα, με χρήματα της "Θεσσαλονίκης-Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 1997". Αίθουσες σύγχρονες, με συστήματα ήχου Dolby Surround και οθόνες μεγάλων διαστάσεων, που πληρώθηκαν από τους πολίτες πέρασαν τον περασμένο χειμώνα στα χέρια του Κοντομηνά, ο οποίος πέρα από την αγορά των αποθηκών ως χώρων, δε χρειάστηκε να επενδύσει ούτε ένα ευρώ για εξοπλισμό, αφού είχαν πληρώσει για αυτόν τα κορόιδα!

     Στους χώρους στους οποίους έχουν προβληθεί μερικά από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, τώρα προβάλλονται προϊόντα μαζικής κατανάλωσης και αποχαύνωσης. Και το ξεπούλημα συνεχίζεται...

     ΥΓ.1 Αν μπει κάποιος στην επίσημη ιστοσελίδα της Village Cinemas θα δει ότι "παραχωρούν τις αίθουσες για τη διεξαγωγή του 14ου(!!!) Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ". Η ανακοίνωση που εγώ ανέφερα παραπάνω είναι αυτή που έχουν τοιχοκολλήσει έξω από τις αίθουσες.Τόσο ενδιαφέρονται για την Τέχνη, που δε ξέρουν καν τι προβάλλεται στη πόλη τους και στις αίθουσες τους!

     ΥΓ. 2 Όπως φυσικά και σε όλες τις μεγάλες εμπορικές κινηματογραφικές αίθουσες, έτσι και στις αίθουσες στις αποθήκες έχει έρθει η συνήθεια του ποπ κορν και της κοκα κόλας. Άντε και καλό ξεπεσμό...

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

Γιατί να μην ιδιωτικοποιήσουμε την Ακρόπολη;


    Η ιδέα για να γράψω το συγκεκριμένο άρθρο μου ήρθε έπειτα από την ανακάλυψη μιας χιουμοριστικής σελίδας στο facebook με τίτλο "Ζητάμε ιδιωτικοποίηση της Ακρόπολης τώρα". Άρχισα λοιπόν να σκέφτομαι ποια επιχειρήματα θα προέβαλε ο νεοφιλελεύθερος υπέρ αυτής της κίνησης και βρήκα αρκετά:

    1) Μέσω της ιδιωτικοποίησης της Ακρόπολης, ο Έλληνας φορολογούμενος θα γλίτωνε όλα τα πάγια έξοδα της Ακρόπολης, από αρχαιολόγους και φύλακες έως συντήρηση και ηλεκτρικό ρεύμα. Γιατί να πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος όταν μπορεί ένας ιδιώτης να τους πληρώνει και να γλιτώνει το Κράτος τόσα έξοδα; Ε;

    2) Αν ιδιωτικοποιηθεί η Ακρόπολη, το Ελληνικό Κράτος θα κερδίσει από τους φόρους που θα πληρώνει ο επενδυτής στο ελληνικό Κράτος. Έτσι και τα πάγια έξοδα της Ακρόπολης θα έχουμε γλιτώσει και λεφτά από φόρους θα επιστρέφονται στον Έλληνα φορολογούμενο ( με δεδομένο πάντα ότι η φορολογία θα είναι ιδιαίτερα μικρή, έτσι ώστε να μην τρομάξουμε τους επενδυτές και δεν έλθουν να επενδύσουν στη χώρα μας ).

     3) Αν ιδιωτικοποιηθεί η Ακρόπολη, αυτό θα έχει τεράστιο αντίκτυπο και για τους άλλους αρχαιολογικούς χώρους ανά την ελληνική επικράτεια. Δελφοί, Ολυμπία, Δωδώνη και άλλοι ιστορικοί χώροι θα αποκτήσουν νέα αύρα καθώς θα έρθουν νέοι επενδυτές και έτσι θα ανθίσουν και αυτά τα μνημεία που έχουν ξεπέσει εξαιτίας της αίγλης που εκπέμπει η Ακρόπολη.

     4) Εφόσον ο καλός ιδιώτης επενδύσει στην Ακρόπολη, δε θα μείνει μόνο εκεί αλλά θα συνεχίσει αν επενδύει. Μέσα στην Ακρόπολη θα ανοίξει καφετέριες, εστιατόρια, μπιλιαρδάδικα και μπόουλινγκ και πολλά άλλα. Εκτός από την ριζοσπαστικότητα αυτών των ιδεών, θα ανοιχτούν και νέες θέσεις εργασίας, οπότε το ελληνικό Κράτος βγαίνει πάλι κερδισμένο αφού θα μειωθεί η ανεργία.

     5) Η Ελλάδα θα αποκτήσει ΚΎΡΟΣ. Ο ξένος τουρίστας που έρχεται στην Ελλάδα ίσως δεν γνωρίζει καν ότι υπάρχει η Ακρόπολη, ενώ αν υπήρχε ένας ξένος επενδυτής, η Ακρόπολη θα διαφημίζονταν στα έσχατα της γης και θα έρχονταν τρέχοντας τουρίστες από παντού. Θα δείχναμε επίσης το καλό μας πρόσωπο και στους Ευρωπαίους εταίρους μας, αποδεικνύοντας τους ότι δεν ιδιωτικοποιούμε μόνο ότι μας λένε, αλλά προχωράμε και ένα βήμα παραπέρα. Επενδύσεις και καινοτομία, να τη χρειάζεται η Ελλάδα.

     Με μισή ώρα σκέψη, κατάφερα και βρήκα ήδη 5 λόγους για τους οποίους η Ελλάδα βγαίνει κερδισμένη από την ιδιωτικοποίηση της Ακρόπολης. Ποια πολιτιστική κληρονομιά και κουραφέξαλα, εδώ θα έρθει η ανάπτυξη λέμε!!!

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

Για την "Τέλεια Ομορφιά"(2013) του Πάολο Σορρεντίνο




     Ο Τζεπ Γκαμπαρντέλα είναι ένας 65χρονος άντρας, γοητεύτικος, με έξυπνο και γλαφυρό χιούμορ που του αρέσει να απολαμβάνει τη ζωή στο έπακρο. Συγγραφέας ενός μόνο βιβλίου που είχε γράψει σε νεαρή ηλικία, ο Τζεπ, ο οποίος έφτασε στη Ρώμη σε ηλικία 26 ετών, κατάφερε να γίνει ένας επιτυχημένος δημοσιογράφος, με πολλές γνωριμίες στους κύκλους της μεγαλοαστικής τάξης και γενικότερα να είναι ένας από τους πιο επιφανείς bon viveur της Ρώμης και να επηρεάζει πολύ κόσμο. Η ζωή του αποτελείται από ξέφρενα πάρτι μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, πολλές γυναίκες και μοναχικούς περιπάτους στους δρόμους της Ρώμης όταν η πόλη ξυπνάει και αυτός πηγαίνει για ύπνο. Αγαπάει τις τέχνες και τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτήν και έχει πολύ εκλπετυσμένο γούστο. Ταυτόχρονα, όμως, είναι και ένας άνθρωπος που έχει βαθύτερες αναζητήσεις και προσπαθεί να βρει απαντήσεις σε ζητήματα που τον απασχολούν.

     Ο Πάολο Σορρεντίνο καταφέρνει και παίρνει μια άψογη ερμηνεία από τον Τόνι Σερβίλο (θα έπαιζε και στην "Άλλη Θάλασσα" του Αγγελόπουλου, άλλά τα γυρίσματα δεν τελείωσαν ποτέ), και μέσα από αυτή την ερμηνεία μπορεί να καταδείξει την ομορφιά της αιώνιας πόλης, είτε μέσω των περιπλανήσεων του ήρωα μέσα στη πόλη είτε ακόμα και όταν ο ήρωας βρίσκεται στο σπίτι του, το οποίο είναι ένα πανέμορφο ρετιρέ ακριβώς απέναντι από το Κολοσσαίο. Εκτός όμως από την αν ανάδειξη της ομορφιάς του αστικού τοπίου, ο Σορρεντίνο ειρωνεύεται με έξοχο τρόπο όλους αυτούς που δείχνουν να απολαμβάνουν την τέχνη χωρίς να έχουν ιδέα για αυτήν, αυτούς που εκμεταλλεύτηκαν μια πολιτική ιδεολογία για να αναδειχθούν, ακόμα και την ίδια την Εκκλησία με τις προκαταλήψεις της. Αλλά το κυριότερο που αναδεικνύει είναι η "υψηλή τέχνη", αυτή η τέλεια ομορφιά την οποία αναζητάει συνέχεια ο πρωταγωνιστής. Χωρίς εξεζητημένο και ακαδημαϊκό τρόπο, διεισδύει στα άδυτα της τέχνης για να μας μαγέψει με την ομορφιά που κρύβεται μέσα στα αγάλματα, στους πίνακες ζωγραφικής, στα τραγούδια.




     Ο Τζεπ είναι κυνικός και αυτό το επιδεικνύει καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας, χωρίς να μασάει τα λόγια του και λέγοντας αλήθειες που μπορούν να πικράνουν. Ωστόσο, έχει και μια άλλη πλευρά, μια πιο ευαίσθητη, πιο ανθρώπινη. Δε μας γίνεται συχνά φανερή, αλλά κάνει τακτά την εμφάνισή της μέσα στη ταινία. Όπωςο ίδιος συνειδητοποιεί, η ζωή είναι ένα ταξίδι, όπου στην άλλη πλευρά βρίσκεται ο θάνατος. Και τον θάνατο ο Τζεπ τον βιώνει συνεχώς. Πρώτα μαθαίνει ότι ο μεγάλος του έρωτας έχει πεθάνει και μάλιστα ο σύζυγος της, του αποκαλύπτει ότι πάντα αγαπούσε τον Τζεπ. Στη συνέχεια πεθαίνει ο γιος μιας κοσμικής του φίλης, τον οποίο μάλλον συμπαθούσε και για τον οποίο έκλαψε κατά τη διάρκεια της κηδείας του, ενώ είχε πει προηγουμένως ότι δεν κλαίει ποτέ σε κηδείες, για να μη πάρει τη δόξα από την οικογένεια. Τέλος, πεθαίνει και η κόρη ενός φίλου του, με την οποία έιχε συνδεθεί και την οποία είχε αρχίσει να ερωτεύεται.

     Το μοτίβο του θανάτου ωστόσο υπάρχει και μεταφορικά μέσα στη ταινία. Όταν ο καλύτερος του φίλος αποφασίζει να φύγει από τη Ρώμη, και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί άμα έχει κλείσει και ο δικός του κύκλος στη Ρώμη. Πιο σημαντικός, ωστόσο, φαίνεται να είναι ο χωρισμός του με τον μεγάλο του έρωτα, ο οποίος, παρόλο που δεν εμφανίζεται στη ταινία, φαίνεται να τον έχει επηρεάσει στο τρόπο ζωής που ακολούθησε έπειτα. Ένα άλλο μοτίβο που κάνει την εμφάνιση του στην ταινία, είναι αυτό της πραγματικής πίστης, η οποία δεν έχει σχέση με την Εκκλησία, αλλά έχει σχέση με τη δύναμη του ανθρώπου να καταφέρει να αγαπήσει τους άλλους και να μην τοποθετεί ψηλότερα τις υλικές απολαύσεις έναντι της πνευματικής ανατασης.




     Όποιος έχει δει τη ταινία του Πάολο Σορρεντίνο, σίγουρα θα αρχίσει να κάνει συγκρίσεις με την "Dolce Vita" (1960), του Φεντερίκο Φελλίνι. Στη ταινία του Φελλίνι, ο δημοσιογράφος Μαρτσέλο Ρουμπίνι (Μαρτσέλο Μαστρογιάννι) είναι ένας επιτυχημένος δημοσιογράφος που γράφει για κινηματογραφικούς αστέρες, θρησκευτικά θέματα και άλλα, και ζει μέσα σε 7 μέρες και νύχτες τη "γλυκιά ζωή" της Ρώμης, με τις ευκαιρίες και τους έρωτες που προσφέρει, καθώς και με τις αναζητήσεις του πρωταγωνιστή. Θα μπορούσαμε να δούμε στο πρόσωπο του Τζεπ Γκαμπαρντέλα, τον Μαρτσέλο Ρουμπίνι σε μεγαλύτερη ηλικία που εξακολουθεί να βρίσκεται μέσα σε μία ζωή γεμάτη πάρτι, ευχαρίστηση και γυναίκες. Ο Σορρεντίνο αποτίει ένα φόρο τιμής στον μεγάλο Φελλίνι αλλά και γενικότερα στον ιταλικό κινηματογράφο που ύμνησε τη Ρώμη και το ιταλικό πνεύμα.

     Κλείνοντας, πιστεύω ότι η "Τέλεια Ομορφιά" είναι μια ταινία που εξυμνεί την ομορφιά που κρύβεται εκεί έξω αλλά και την κενότητα των ανθρώπων που αναλίσκονται μόνο στις ηδονές και τις υλικές ευχαριστήσεις. Να αναγνωρίσεις και να θαυμάσεις το Ωραίο, ζώντας μέσα στη τρέλα και τη παραδοξότητα της ζωής. Αυτό προσπαθεί να μας δείξει η ταινία και τα καταφέρνει παρα πολύ καλά.

 
 
 

Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

BLUE ÖYSTER CULT: On Your Feet Οr Οn Υour Knees!








Μια από τις μεγαλύτερες (και τόσο υποτιμημένες) hard rock μπάντες όλων των εποχών που εισχώρησε με μεγάλη επιτυχία και στο heavy metal έρχεται για δύο ζωντανές εμφανίσεις στην χώρα μας στις 6 και 7 Φεβρουαρίου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αντίστοιχα.

Στην φωτογραφία πάνω βλέπουμε την κλασική πενταμελής σύνθεση της μπάντας (από αριστερά προς τα δεξιά: Donald "Buck Dharma" Roeser, Eric Bloom, Albert Bouchard, Allen Lanier (R.I.P.), Joe Bouchard) που μεγαλούργησε στην δεκαετία 1971-1981. Σε λίγες μέρες θα απολαύσουμε μόνο τους πρώτους δύο (ο Buck Dharma είναι ο μόνος που έμεινε από την αρχή μέχρι σήμερα ως ιδρυτικό μέλος με τους Albert και Allen, τα αδέρφια Bouchard αποχώρησαν στα 80’ς  ενώ δυστυχώς ο Allen άφησε αυτόν τον κόσμο πέρσι στις 14 Αυγούστου). Η πεντάδα βρέθηκε για τελευταία μαζί επί σκηνής στις 5 Νοεμβρίου του 2012 για μια συναυλία στην πόλη τους, την Νέα Υόρκη.
Δεν είναι μόνο τα 25 εκατομμύρια που έχουν πουλήσει, η τεράστια επίδρασή τους στις μετέπειτα γενιές τους και ότι παραμένουν ταυτόχρονα υποτιμημένοι με έναν παράξενο τρόπο που τους κάνει να ξεχωρίζουν. Η ιστορία τους είναι από τις πιο συναρπαστικές όλων των εποχών και παρακάτω παραθέτουμε 10+1 λόγους που θα μπορούσαν να συμβάλουν ακόμη και σε παραγωγή ταινίας γι’ αυτούς!
Πάμε!

1. Όλοι μας γνωρίζουμε και λατρεύουμε τα τρία πιο γνωστά τραγούδια τους Dont Fear The Reaper , BurninFor You , Godzilla.  Γραμμένα και τα τρία από τον Buck Dharma και τραγουδισμένα από τον ίδιο (ότι έγραφε μόνος του ο Buck Dharma τραγουδιόνταν αυστηρά από τον ίδιο) κατέλαβαν δυσθεώρητες θέσεις στα αμερικάνικα charts ενώ κυκλοφόρησαν και σαν single. Το πρώτο αναφέρεται στην αιώνια αγάπη που κρατάει μετά  την αναπόφευκτη κατάληξη του ανθρώπου, τον θάνατο, και χρειάστηκαν περίπου 8 βδομάδες και πάνω από 200 εκτελέσεις μέχρι να καταλήξει στην τελική του μορφή! Στα B Sides του “Agents of Fortune” υπάρχει μια γοητευτική εκτέλεσή του έχοντας σχεδόν μόνο φωνητικά και μια υποτονική μελωδία στο background. Το δεύτερο προορίζονταν για τον προσωπικό δίσκο του Buck Dharma και είναι από τα κομμάτια που σου φτιάχνουν την διάθεση με αρκετά pop αισθητική. Ήταν μάλιστα από τα τραγούδια που απαγορεύτηκαν στους αμερικάνικους σταθμούς μετά το συμβάν των Δίδυμων Πύργων το 2001. Όσον αφορά το τρίτο, η μπάντα προσπάθησε να μπει σαν soundtrack στην ομώνυμη (και απαράδεκτη) ταινία το 1998 και όταν αρνήθηκαν οι παραγωγοί οι Roeser και Bloom έπαιξαν μια διαφορετική εκτέλεση του κομματιού λέγοντας την Nozillaμε στίχους στο ρεφραίν να λένε "oh no the director says no" και το τραγούδι να παίζει μόνο σε ραδιοφωνικούς σταθμούς.
 







2. Πέντε απίστευτοι πολυδιάστατοι μουσικοί, πέντε διαφορετικές φωνές, πέντε διαφορετικές προσωπικότητες. Όλοι έχουν πιάσει πάνω από δύο όργανα στα χέρια τους. Στα 70’ς σε κάποιο διάστημα παίζανε κατά σειρά όλο κιθάρες, τα “Five guitars” ή drum solos με Eric, Albert και Donald πέρα του Joe προφανώς. Όλοι έγραφαν (η πραγματική δύναμη ήταν τα αδέρφια Bouchard και ο Donald χωρίς να υστερούν οι άλλοι δύο) και όλοι τραγουδούσαν έχοντας χαρακτηριστικές φωνές.  Δείτε επίσης τι διαφορετικό στυλ είχε ο καθένας!  Ειδικά ο Eric Bloom δεν έβγαλε τα γυαλιά ηλίου του δημοσίως ποτέ! Ποτέ.  ΠΟΤΕ. Αν βρείτε φωτογραφία του να φαίνονται τα μάτια του να την διαδώσετε!


3. Οι στίχοι τους. Ο μύθος που φτιάξανε γύρω από αυτούς και την εικόνα τους. Δεν σας συναρπάζει να μην μπορείτε να καταλάβετε τι εννοεί ο ποιητής; Το σίγουρο είναι ότι εξωγήινοι, θεωρίες συνομωσίας, ταινίες τρόμου, heavy metal και rock nroll είχαν την τιμητική τους! Από τους λόγους που οι φανατικοί τους οπαδοί παραληρούσαν και οι υπόλοιποι δεν τους «έπιαναν» ώστε να γίνουν περισσότερο γνωστοί. Επηρεασμένοι βέβαια και από τον άνθρωπο που τους ανακάλυψε και μετέπειτα  manager τους, Sandy Pearlman και την γνωριμία τους με τον συγγραφέα Richard Meltzer, αμφότεροι φαν του μεταφυσικού.  Το όνομά τους προέκυψε από ένα ποίημα του Sandy Pearlman, στο οποίο BOC ήταν ομάδα εξωγήινων που μυστικά καθοδηγούσε την ζωή των γήινων! Από τους πιο ευθείς στίχους τους βρίσκονται στο εκπληκτικό τραγούδι τους There Came The Last Days Of May που αναφέρεται σε αληθινό περιστατικό και μιλάει για την τραγική κατάληξη που είχαν τρεις νέοι στην περιπέτειά τους να βρουν ναρκωτικά. Οι δύο σκοτώθηκαν, ο τρίτος σύρθηκε μέχρι τον κεντρικό δρόμο να ζητήσει βοήθεια και να καταγγείλει το συμβάν. Φημολογείται ότι ο Buck Dharma είχε δεχθεί πρόταση να πάει μαζί τους. Γενικά πέρα από τα μέλη της μπάντας, αρκετοί φίλοι βοηθούσαν στο γράψιμο στίχων, όπως ο Sandy Pearlman, o Meltzer και η Patti Smith που θα αναφέρουμε και πιο κάτω!

 







4. Η πιο «αγγλική» Αμερικάνικη μπάντα! Καμία σχέση με την αισθητική των 70’ς άλλων συγκροτημάτων της Αμερικής. Εκεί όπου ο Alice Cooper έδινε τις παραστάσεις τρόμου, οι Kiss προωθούσαν το image τους και οι Aerosmith κατέβαζαν την μισή Κολομβία τα παλικάρια μας έκαναν κόσμο να αναρωτιέται τι φάση παίζει με τα εξώφυλλά τους και τους στίχους τους. Πόσο ψαρωτικά τα εξώφυλλα των πρώτων δύο δίσκων (και όχι μόνο) άραγε; Το σύμβολο που βλέπετε να προεξέχει είναι όπως εξήγησαν οι ίδιοι το αρχαίο σύμβολο του Κρόνου. Ο Sandy Pearlman ήθελε να τους μεταμορφώσει έτσι και αλλιώς στους αμερικάνους Black Sabbath και στο 1980 το καταφέρνει όπου..



5. …Η περιοδεία Black & Blue με τους Black Sabbath είναι από τις πιο διάσημες όλων των εποχών και τα ντοκουμέντα από κείνη την περίοδο είναι συγκλονιστικά. Οι Black Sabbath έχουν τον Dio στα φωνητικά έχοντας κυκλοφορήσει το “Heaven & Hell” και οι Β.Ö.C. το “Cultösaurus Erectus με τον Martin Birch στην παραγωγή (τι ποιος είναι αυτός, Iron Maiden δεν έχεις ακούσει;) και οι μπάντες εναλλάσσονται κάθε βράδυ στην θέση του headliner. Και οι δύο μπάντες έχουν μάνατζερ τον Sandy Pearlman και έρχονταν σε σύγκρουση, με τους Sabbath να διαμαρτύρονται γιατί δεν είχαν ξαναπαίξει ποτέ για κανέναν support και τους Β.Ö.C να κρατούν πιο μετριοπαθή στάση, αναγνωρίζοντας ότι ήταν σε περιοδεία με μια από τις μπάντες που επηρεάστηκαν από αυτή. Κατά αυτούς θα έπαιζε headliner όποιος ήταν πιο δημοφιλής στην εκάστοτε πόλη.



6. Το “Some Enchanted Evening είναι από τα πιο σπουδαία live album όλων των εποχών, έχοντας πουλήσει πάνω από δύο εκατομμύρια και είναι το πρώτο σε πωλήσεις της μπάντας. Περιέχει μια ανατριχιαστική εκτέλεση του “Astronomy” που μπήκε στην ιστορία.
Το live ηχογραφήθηκε σε διάφορες πόλεις σε Αμερική και Αγγλία και το εξώφυλλο με τον Χάρο να ιππεύει είναι από τα πιο τρομακτικά και γοητευτικά όλων των εποχών









7. Οι εκτελεστικές ικανότητες του Buck Dharma. Ναι, είναι μια κατηγορία μόνος του. Λατρεύω προσωπικά τους κιθαρίστες με ξεχωριστό ήχο και με φαντασία στο παίξιμό τους. Να λέω «μα που το σκέφτηκε αυτό και πως τον πετυχαίνει αυτόν τον ήχο;». Μοναδικά άνετος στις ζωντανές εμφανίσεις, ανέκαθεν άνοιγε άλλες πίστες του ήχου με το εκφραστικό και γεμάτο χάρη παίξιμό του. Δεν τελειώνει μόνο εκεί. Η πιο γλυκιά φωνή του ανέκαθεν συμπλήρωνε την πιο κοφτερή του Eric Bloom (άλλη φωνάρα) και είναι υπεύθυνος για τα τρία χαρακτηριστικά τραγούδια που αναφέραμε πιο πάνω. Από τους λόγους που αποκαλώ την μπάντα ως την πιο έξυπνη όλων των εποχών (στην μουσική της).


8. Από τις πρώτες μπάντες που έβαλαν το umlaut στον τίτλο τους καθώς και από τις πρώτες που χρησιμοποίησαν τα laser σε show. Κατά την διάρκεια της περιοδείας του “Agents Of Fortune”, έχοντας και αρκετό μπάτζετ πλέον, φημολογείται ότι μέχρι και κυβερνητικοί πράκτορες έρχονταν να διερευνήσουν τι γίνεται στα show τους γιατί πολλοί είχαν παραπονεθεί για προσωρινή τύφλωση! 


















9. Οι συνεργασίες με την Patti Smith (κάποτε αμόρε του Allen Lanier, φωτό). Η ίδια συμμετέχει στο ντουέτο με τον Joe Bouchard στα φωνητικά του συγκλονιστικού Revenge of Vera Geminiκαι έχει γράψει πολλούς στίχους σε κλασικές κομματάρες όπως τα Baby Ice Down”, Career of Evil,  Fire of Unknown Origin”, “Shooting Shark.








 






10. Στο “Secret Treaties (κατά πολλούς fans ο καλύτερος της μπάντας) έχουμε το καλύτερο groove που έχει παικτεί ποτέ (δεν γίνεται να μην κουνήσεις έστω και το μικρό δάκτυλό σου από το 4.14 και μετά στο Dominance & Submission”) και την διάδα που κλείνει τον δίσκο Flaming Telepaths, Astronomy που όσες φορές και να την ακούσεις προκαλεί την ίδια ανατριχίλα. Να είναι καλά και οι Metallica που διασκεύσαν το δεύτερο και τους μάθαμε περισσότερο. Επίσης η διασκευή στο Born To Be Wildπου περιέχεται σαν B Side στο remaster για μένα είναι καλύτερη από το πρωτότυπο.


 

 Και ο τελευταίος λόγος;


11. Αλήθεια πως γίνεται μια μπάντα που έχει πουλήσει 24 εκατομμύρια να είναι τόσο υποτιμημένη; Δεν είναι συναρπαστικό;

 Με χαρά και έντονη ανυπομονησία τους περιμένουμε ξανά, ειδικά εμείς που δεν τους είδαμε τα 2008 και 2009. Όλοι έχουν να λένε ότι η μπάντα δεν έχει χάσει καθόλου την μαγεία των 70’ς και το συναρπαστικό υπόβαθρο ιστορίας που κουβαλάει μαζί της και ελπίζουμε να δούμε δύο αξέχαστες ζωντανές εμφανίσεις τους, ακόμη και αν είναι μόνο οι Eric Bloom, Donald Roeser, ακόμη και αν στο set δεν θα ακούσουμε κομμάτια που θέλουμε!
6 και 7 Φλεβάρη θα έχουμε Cities on flame with ROCK N’ ROLL!