Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

O Lou Reed από τη δικιά μου οπτική


     Τη Κυριακή 27/10/2013 έμαθα τη δυσάρεστη είδηση ότι ο Lewis Allan Reed ή αλλιώς Lou Reed, δε βρίσκεται πλέον ανάμεσα μας. Από εκείνη τη στιγμή αρκετοί άρχισαν να ανεβάζουν τραγούδια στο facebook (ανάμεσά τους και εγώ), στο twitter κλπ., ενώ γράφτηκαν και πάρα πολλά άρθρα για τη ζωή και το έργο του Lou Reed. Δεν επιδικώκω να το παίξω παντογνώστης πάνω στη δισκογραφία του Lou Reed, ούτε να δηλώσω ότι ήταν ο αγαπημένος μου καλλιτέχνης, γιατί δεν ήταν. Βασικά ούτε στο top-10 των αγαπημένων μου δεν βρίσκεται. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι παύω να τον σέβομαι. Και αξίζει σεβασμός στον Lou Reed γιατί ήταν πρωτοπόρος σε αυτό που έκανε και για μένα τουλάχιστον, είναι καλύτερο κάποιος καλλιτέχνης να είναι ιδιαίτερος και ξεχωριστός, παρά απλά να τραγουδάει ωραία ή να παίζει καλά κάποιο μουσικό όργανο.

     Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθώ κυρίως στα 2 καλύτερα, για μένα πάντα, άλμπουμ που έκανε: το "Velvet Underground & Nico" που έκανε με τους Velvet Underground και το προσωπικό του άλμπουμ "Transformer", που έκανε αφού έφυγε από τους Velvet Underground. Όταν το 1967 βγήκε το "The Velvet Underground & Nico", oι κριτικοί το χαντάκωσαν και το κοινό το απέρριψε. Το κοινό δεν ήταν έτοιμο ακόμα για τον ήχο και κυρίως τον στίχο του άλμπουμ. Στη παραγωγή του εν λόγω άλμπουμ βρίσκεται ο Andy Warhol με τη περίφημη μπανάνα του να δεσπόζει στο εξώφυλλο, ενώ και η γερμανικής καταγωγής τραγουδίστρια Νico ήταν επιλογή του Warhol. Ο Lou Reed έγραφε τους στίχους και ο John Cale ήταν υπεύθυνος για το μουσικό κομμάτι. Αλλά οι στίχοι ήταν αυτοί κυρίως που σόκαραν. Τραγούδια όπως το "Ηeroin", που αναφέρεται ξεκάθαρα στα ναρκωτικά με στίχους όπως τους παρακάτω:

Heroin, be the death of me
Heroin, it's my wife and it's my life
Because a mainer to my vein
Leads to a center in my head
And then i'm better of than dead

ή στο "Venus in furs" που γίνεται αναφορά στο σαδομαζοχισμό, το κοινό έστρεψε αλλού το κεφάλι του και για αυτό το λόγο έπρεπε να περάσουν πάρα πολλά χρόνια μέχρι να δικαιωθεί ο δίσκος κάτι που φαίνεται από πολλές διακρίσεις όπως για παράδειγμα η 13η θέση που του δίνει το περιοδικό Rolling Stone, ανάμεσα στα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών.

     1972 και "Transformer". Ο David Bowie που είχε ακούσει τη μουσική του Reed και είχε ενθουσιαστεί, αναλαμβάνει τη παραγωγή του δίσκου. Πλέον δεν υπάρχουν οι ακραίοι μουσικοί πειραματισμοί του Cale, αλλά στη θέση του έχει μπει ο Μick Ronson, αν και πλέον τον κύριο ρυθμό τον δίνει η κιθάρα του Reed. Τα θέματα του Reed εξακολουθούν να είναι περίπου τα ίδια, δηλαδή πόρνες, οίκοι ανοχής, ναρκωτικά, αλλά πλέον με έναν τρόπο που να μην είναι ακραίος, ούτε μουσικά ούτε τόσο πολύ στιχουργικά. Τραγούδια όπως το "Walk on the wild side" που μιλάει πάλι για πορνεία, κατάφερε να βρίσκεται στη κορυφή των charts και να πάίζεται από τα ραδιόφωνα συνέχεια. Άλλα καταπληκτικά τραγούδια που βρίσκονται στο εν λόγω άλμπουμ είναι το "Satellite of love", το "Vicious" και άλλα, αν και για μένα αυτό που ξεχωρίζει είναι το "Perfect day", μία από τις καλύτερες μπαλάντες που γράφτηκαν ποτέ.

     Κλείνοντας αυτό το άρθρο, θα ήθελα για άλλη μια φορά να επισημάνω ότι ο Lou Reed είναι ένας πολύ μεγάλος καλλιτέχνης και αξίζει κάποιος να ασχοληθεί μαζί του. Αναφέρθηκα μόνο σε 2 άλμπουμ του, γιατί είναι αυτά που εμένα τουλάχιστον με έχουν κάνει να τα ξεχωρίσω από τα υπόλοιπα, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι τα υπόλοιπα δεν αξίζουν. Σας αφήνω με κάποιους στίχους από το Perfect day, ελπίζοντας να μπορείτε να τους αφιερώσετε σε αυτόν που αγαπάτε ή έστω σκέφτεστε:

Just a perfect day
Problems all left alone
Weekenders on our own
It's such fun

Just a perfect day
You made me forget myself
I thought I was someone else
Someone good

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

To twitter ως μέσο δικτύωσης και αλληλεγγύης(συνέχεια)

     Πριν από 2 εβδομάδες έγραψα ένα άρθρο για το τουίτερ, και πώς μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο δικτύωσης και αλληλεγγύης. Μετά τη μεγάλη επιτυχία του hastag  #aggeliesergasias, άρχισα να πιστεύω ότι όλοι αυτοί που ασχολήθηκαν με αυτό, είτε ποστάροντας για διάφορες δουλειές είτε ψάχνοντας για δουλειές, θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε ένα επόμενο στάδιο που μπορεί να είναι εξίσου ουσιαστικό και να βοηθήσει ακόμη περισσότερους ανθρώπους. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο για να προτείνω μια ιδέα για το πώς μπορεί να συνεχιστεί η αλληλεγγύη και η δικτύωση που ξεκίνησε από το #aggeliesergasias.

     Αυτό που σκέφτηκα είναι ότι, αντί να ψάχνουμε για θέσεις εργασίας, θα μπορούσαμε οι ίδιοι να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας για τους εαυτούς μας. Αν μαζευτούμε π.χ. 10 άτομα(ένας ψυχολόγος,ένας φιλόλογος,ένας υδραυλικός,ένας ηλεκτρολόγος κλπ.), θα μπορούσαμε να φτιάξουμε κάτι σαν δίκτυο(προφανώς χωρίς αφεντικά και βασισμένο στις έννοιες της αυτοδιαχείρισης και αυτοοργάνωσης). Μέσα από αυτό το δίκτυο,που θα μπορούσε αρχικά να δημιουργηθεί από ένα hastag ή μια σελίδα στο ίντερνετ,θα μπορούσαμε να οργανωθούμε με τέτοιο τρόπο,ώστε να μπορεί ο καθένας να βάλει τα προσωπικά του στοιχεία και τι υπηρεσίες μπορεί να προσφέρει. Στη συνέχεια,θα πρέπει η σελίδα να γίνει γνωστή και να κατευθύνουμε όποιον μπορούμε να μπαίνει σε αυτή τη σελίδα αν ψάχνει κάποιον για δουλειά. Για παράδειγμα,αν ξέρω ότι ένας φίλος μου ψάχνει για υδραυλικό,να του συστήνω αυτή τη σελίδα και να μπορεί να τον βρει από εκεί μέσα. Αυτό,έχει περισσότερα πλεονεκτήματα σε σχέση με το να ψάξεις π.χ. τον χρυσό οδηγό,γιατί δίνεις το παράδειγμα της αλληλεγγύης. Επίσης,αν οι υπηρεσίες που προσφέρονται είναι καλές,όλο και περισσότερο κόσμος θα το διαφημίσει και θα το προμοτάρει(και μια σελίδα στο fb θα μπορούσε να βοηθήσει).

     Παράλληλα με αυτό,τα άτομα που ενδιαφέρονται να το τρέξουν,θα πρέπει να έρθουν σε φυσική επαφή μεταξύ τους,έτσι ώστε να μπορούν να δομηθούν ουσιαστικές σχέσεις μεταξύ τους. Έπειτα από αυτό τα άτομα θα μπορούσαν να βρουν και κάποιο χώρο,έτσι ώστε όποιος/α θέλει να τους βρει,να ανατρέξει σε αυτό το χώρο. Αυτός ο χώρος,για να καλύψει τα έξοδα του,θα μπορεί να φτιάχνει διάφορες κουζίνες ή πάρτυ ή χαρισοπάζαρα,όπου ο καθένας θα χαρίζει ή θα πουλάει σε πολύ χαμηλές τιμές πράγματα που δεν χρειάζεται πλέον. Η προπαγάνδιση και του χώρου μπορεί να γίνει με πολλούς και διάφορους τρόπους(facebook,twiitter κλπ.)
 
     Αν κάποιος/α θεωρεί τις παραπάνω ιδέες σοβαρές, υλοποιήσιμες και θέλει να συμμετάσχει, μπορεί να μου στείλει ένα dm στο twitter ή ένα μήνυμα στη σελίδα https://www.facebook.com/Mikromegalos στο facebook. Όποιος/α έχει ενστάσεις, διαφωνεί σε κάτι μπορεί επίσης να επικοινωνήσει. Όλες οι απόψεις δεκτές!

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Συντηρητικη κοινωνία είναι...


     Κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω τη λέξη συντηρητικός, συντηρητισμός κλπ., το μυαλό μου πάει κατ'ευθείαν στο τόπο καταγωγής μου. Όπως αρκετοί άνθρωποι που είτε έχουν καταγωγή είτε έχουν μεγαλώσει σε μια μικρή κοινωνία, έτσι και εγώ προέρχομαι από μία τέτοια κοινωνία. Αυτές οι κοινωνίες έχουν κατά ένα μεγάλο βαθμό πολλές ομοιότητες, με σημαντικότερη εξ'αυτών τον συντηρητισμό τους(όχι όλες βέβαια, αλλά η πλειοψηφία τους).

     Τι εννοώ με την έννοια συντηρητισμός; Σύμφωνα με τη προσωπική μου άποψη, μία κοινωνία είναι συντηρητική όταν: 1) Η καθημερινή της ενασχόληση είναι το κουτσομπολιό. Και όταν μιλάω για κουτσομπολιό, δεν εννοώ π.χ "είδα τη Μαρία στο δρόμο", αλλά π.χ "είδα τη Μαρία στο δρόμο με ένα ψηλό, μελαχροινό, αδύνατο, να μπαίνουν στη BMW του και μετά να φιλιούνται και να φεύγουν. Η μάνα της άραγε ξέρει ότι κάνει τέτοια ανύπαντρη κοπέλα;" Η πρώτη πρόταση είναι απλά μία συνηθισμένη φράση που συζητιέται μεταξύ φίλων και γνωστών. Η δεύτερη, εμπεριέχει όλα αυτά τα στοιχεία που ξεχωρίζουν τις μικρές (κυρίως) κοινωνίες: ζήλεια για ότι έχουν οι άλλοι, κακία που δεν το έχουμε εμείς και μικροπρέπεια που πάμε και το λέμε δεξιά και αριστερά. Όσο πιο μικρή μια πόλη ή ένα χωριό,τόσο πιο πολύ αυξάνονται οι πιθανότητες να γίνεις στόχος κουτσομπολιού των άλλων.

     2) Μια κοινωνία είναι συντηρητική όταν απομονώνει άτομα λόγω των σεξουαλικών τους προτιμήσεων. Εδώ συμβαίνει το ίδιο πράγμα που συμβαίνει και με το κουτσομπολιό: μαθαίνουν όλοι τις προτιμήσεις σου, π.χ. ομοφυλόφιλος, και κατ'ευθείαν σε σχολιάζουν και σε απομονώνουν. Γι'αυτό άλλωστε πολύ λίγα άτομα εκδηλώνουν τις προτιμήσεις τους κατά τη διάρκεια της σχολικής φοίτησης και πραγματικά νιώθουν απελευθερωμένοι άμα καταφέρουν και περάσουν σε κάποια άλλη πόλη(αν είναι μεγαλύτερη ακόμη καλύτερα) που δεν ξέρουν κανένα και μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα. Το ίδιο συμβαίνει βέβαια και σε άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα όταν κάποιος ντύνεται σε punk ή goth στυλ και αμέσως όλοι τον σχολιάζουν θεωρώντας τον "προβληματικό".

     3) Απομόνωση υπάρχει βέβαια και για διάφορες κοινωνικές ευπαθείς ομάδες. Έχοντας μεγαλώσει 18 χρόνια σε μια μικρή σχετικά πόλη, με εξαίρεση κάποιους ζητιάνους, δεν είχα δει σχεδόν ποτέ άτομα με αναπηρία ή εξαρτημένους από διάφορες ουσίες. Αυτό προφανώς και συμβαίνει γιατί μία συντηρητική κοινωνία θεωρεί ότι όλα αυτά τα άτομα δε συνάδουν με τους σωστούς τρόπους της κοινωνίας τους, ότι ξεφεύγουν από το σωστό παράδειγμα και ότι δεν τους ταιριάζει να έχουν τέτοια άτομα, με αποτέλεσμα όλοι αυτοί οι άνθρωποι να βρίσκονται εγκλωβισμένοι στα σπίτια τους.

     4) Η θρησκεία επίσης είναι ένας σημαντικός παράγοντας που ξεχωρίζει μια συντηρητική κοινωνία. Όλοι πρέπει να δηλώνουν χριστιανοί, ασχέτως αν δεν έχουν καμία σχέση με την Εκκλησία και πηγαίνουν μόνο Χριστούγεννα και Πάσχα για να τους δει ο κόσμος. Ειδικά το Πάσχα, το να πάει "όλη η οικογένεια μαζί στην Εκκλησία για να μη πει τίποτα ο κόσμος" είναι μία φράση που την έχουν ακούσει σίγουρα όσοι δε θέλουν για τους δικούς τους λόγους να μη πάνε στην Εκκλησία. Επίσης, το να δηλώνεις ότι είσαι άθεος σε μια συντηρητική κοινωνία πιστεύω ότι είναι πιο ακραίο από το να τους πεις ότι είσαι σατανιστής και σφάζεις παρθένες κάτω από τη πανσέληνο.

     5) Αν για οποιοδήποτε λόγο ξεχωρίζεις από τη μάζα, τότε είσαι καταδικασμένος να στιγματίζεσαι και να έχεις ελάχιστες (ή και καμία) πιθανότητες διαφυγής. Αν είσαι από μικρή πόλη και για παράδειγμα ακούς ροκ, θα έχεις το πολύ 1 με 2 μαγαζιά για να βγεις. Αν θέλεις να δεις μία μη εμπορική ταινία, θα πρέπει αναγκαστικά να συμβιβαστείς με το γεγονός ότι θα τις βλέπεις μόνο στον υπολογιστή σου κ.ο.κ

      Καταφέρνεις να ξεφύγεις από τη μετριότητα και τη μαζοποίηση μόνο στη περίπτωση που είσαι τυχερός και έχεις κάποιον να σου δώσει τα ερεθίσματα να ψαχτείς στις τέχνες, στη πολιτική κλπ. Αν όχι, τότε θα είσαι αναγκασμένος να υποστείς τα κλαμπ, τα σκυλάδικα, τις κακές ποιοτικά ταινίες κλπ. Βέβαια, δεν καταλαβαίνεις ότι περνάς χάλια, αφού έχεις συμβιβαστεί με αυτά και σου αρέσουν, χωρίς να ξέρεις την άλλη προοπτική που εμφανίζεται κυρίως στις μεγάλες πόλεις. Αν διαφέρεις για οποιοδήποτε λόγο, έχεις να αντιμετωπίσεις τον χλευασμό της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Η συντηρητική κοινωνία φοβάται το διαφορετικό γιατί πιστεύει ότι θα της χαλάσει τον "σωστό" τρόπο ζωής που είχε ως τώρα. Γι'αυτό δεν αλλάζουν και εύκολα.

     Υ.Γ Δε πιστεύω ότι οι μικρές κοινωνίες έχουν μόνο αρνητικά στοιχεία ή ότι οι μεγάλες κοινωνίες έχουν μόνο θετικά, απλά στόχος αυτού του άρθρου ήταν να θίξει μερικές από τις ανορθογραφίες των κοινωνιών που αρκετοί από εμάς έχουμε ζήσει στο πετσί μας. Θεωρώ ότι κάποιοι θα βρουν μέσα σε αυτό το άρθρο ομοιότητες με τους δικούς τους τόπους καταγωγής. C'est tout.

Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

Οι απολυμένοι της ΕΡΤ3 συνεχίζουν να προσφέρουν πολιτισμό


     Η ιστορία σχετικά με την ΕΡΤ είναι γνωστή σε όλους. Στις 11//06/2013 η κυβέρνηση αποφασίζει να βάλει λουκέτο σε όλα τα κανάλια της δημόσιας τηλεόρασης, όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς κλπ. και να απολύσει 2656 ανθρώπους, με σκοπό να κλείσει τη "σπάταλη" ΕΡΤ και να δημιουργήσει στη θέση της, τη ΝΕ.Ρ.Ι.Τ. Μέχρι στιγμής εκπέμπει το μεταβατικό κανάλι της ΔΤ, το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο από φερέφωνο της κυβέρνησης Σαμαρά.

     Ωστόσο, όλο αυτό το διάστημα, οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ δεν το έβαλαν κάτω και συνέχισαν, σε πείσμα όλων αυτών που δεν το ήθελαν, να εκπέμπουν κανονικά εκπομπές οι οποίες προβάλλονται ιντερνετικά. Στους 4 μήνες που πέρασαν από την ημέρα του λουκέτου, η ΕΡΤ δε σταμάτησε να παράγει πολιτισμό. Θα μιλήσω ειδικά για τη Θεσσαλονίκη, γιατί έζησα από κοντά αυτούς τους 4 μήνες τις συναυλίες που γινόταν έξω από το κτίριο της ΕΡΤ3 στη Λεωφόρο Στρατού, κυρίως τον πρώτο μήνα, τις διάφορες συζητήσεις που γινόταν, καθώς επίσης και το πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα που πρόβαλλαν καθ'όλη τη διάρκεια της ημέρας τόσο στη τηλεόραση, όσο και στο ραδιόφωνο.

     Μετά από όλο αυτό το διάστημα, όπου οι απολυμένοι υπάλληλοι της ΕΡΤ παραμένουν απλήρωτοι, θα περίμενε κανείς ότι θα είχαν κλονιστεί και ότι θα σταματούσαν να αγωνίζονται για τα δικαιώματα τους. Αλλά όχι μόνο δε γίνεται αυτό, αλλά συνεχίζουν δυναμικά σε όλα τα μέτωπα. Σε αυτό το σημείο, θα αναφερθώ ιδιαίτερα στο "Αυτοδιαχειριζόμενο σινεμά εργαζομένων ΕΡΤ3", το οποίο εδώ και 2 μήνες προβάλλει κλασσικές ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ανάμεσα σε αυτές τις ταινίες συναντάμε ταινίες όπως, η "Casablanca" του Curtis, το "Life of Brian" των Μοnty Python, το "Ασανσέρ για δολοφόνους" του Λουί Μαλ, τα "39 βήματα" του Χιτσκοκ και άλλες.

     Από τις 15/10 ξεκίνησε ένα αφιέρωμα στο φιλμ νουαρ με τη ταινία "Το Γεράκι της Μάλτας" του Τζον Χιούστον, με τον Χαμπφρεϋ Μπόγκαρτ στο πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ κάθε εβδομάδα θα προβάλλεται και μία άλλη ταινία. Η ταινία προβλήθηκε στο κινηματογράφο "Αλέξανδρος" και την προλόγισε ο Αλέξης Δερμεντζόγλου, ενώ στο τέλος έγινε και μία συζήτηση. Η είσοδος ήταν δωρεάν και σχεδόν 150 άτομα παρακολούθησαν τη ταινία. Πριν τη ταινία έγινε αναφορά στον αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ, ενώ οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που μίλησαν υποσχέθηκαν ότι θα συνεχίσουν να προβάλλουν ταινίες και γενικότερα να προσφέρουν πολιτισμό στο κόσμο που το ζητάει.

     Το παράδειγμα των εργαζομένων της ΕΡΤ μας δείχνει πώς όταν ένας αγώνας είναι δίκαιος, τότε οι άνθρωποι δεν λυγίζουν αλλά συνεχίζουν. Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, η ΕΡΤ ήταν η μοναδική κοιτίδα πολιτισμού στη τηλεόραση και από τις ελάχιστες στο ραδιόφωνο. Ο αγώνας τους πρέπει να στηριχτεί από όλους μας μέχρι να δικαιωθεί.

     ΥΓ. 1 Στα αρνητικά της χθεσινής προβολής παραθέτω απλά το γεγονός ότι ελάχιστοι ήταν οι νέοι άνθρωποι που παρακολούθησαν την ταινία. Αυτό μπορεί να οφείλεται είτε στο γεγονός ότι η ταινία ήταν πολύ παλιά είτε στο ότι ίσως οι νέοι δεν ενδιαφέρονται τόσο για το τι συμβαίνει στην ΕΡΤ. Ελπίζω να είναι το πρώτο.
     ΥΓ. 2 Η επόμενη προβολή θα γίνει στις 29/10. Θα προβληθεί η ταινία του Fritz Lang "Η σκύλα", στα πλαίσια του αφιερώματος στο φιλμ νουαρ.

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Το τουίτερ ως μέσο δικτύωσης και αλληλεγγύης


     Το τουίτερ μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο δικτύωσης και αλληλεγγύης με σκοπό να βοηθήσει συνανθρώπους μας (ανάμεσά τους και εμένα) που είναι άνεργοι και ψάχνουν για δουλειά; Όχι μόνο μπορεί, αλλά το τελευταίο διάστημα το κάνει και μάλιστα με πολύ μεγάλη επιτυχία!Για να μην παρεξηγηθώ όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

     Πριν από 2 μήνες άρχισα να ασχολούμαι πιο σοβαρά με το τουίτερ γιατί πίστευα, όπως και πολλοί άλλοι, ότι είναι απλά ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης όπου απλά φόλοου αυτούς που έχουν χιούμορ, σχολιάζουν τη πολιτική κατάσταση, τρολάρουν δημόσια πρόσωπα κλπ. Αλλά τις τελευταίες μέρες παρατήρησα ότι όλο και περισσότερα άτομα είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν το hastag #aggeliesergasias και να ρωτούν για δουλειά ή να ποστάρουν για διάφορες θέσεις εργασίας σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο (έχω δει και αγγελίες για Κύπρο και για Γερμανία)!!!

     Με βάση όλα τα παραπάνω, αποφάσισα να βρω το άτομο που "κρύβεται" πίσω από όλο αυτό και να τον ρωτήσω διάφορα πράγματα σχετικά με τις #aggeliesergasias. Έτσι λοιπόν ήρθα σε επικοινωνία με τον Δημήτρη (Κιμπάρης είναι το άβαταρ του στο τουίτερ ή αλλιώς @dimitrischrid) και μιλήσαμε αρχικά μέσω τουίτερ και έπειτα με e-mail σχετικά με την ιδέα του.

     Αρχικά, τον ρώτησα πώς ξεκίνησε η ιδέα και πώς το είχε στο μυαλό του. Μου απάντησε ότι η ιδέα ξεκίνησε από την ανάρτηση μίας κοπέλας η οποία έψαχνε εναγωνίως για δουλειά και έτσι σκέφτηκε τελείως αυθόρμητα να προτείνει σε όσους θεωρούν ότι μπορεί να βοηθήσει ένα χάσταγκ-αλυσίδα, όπου θα προβάλλονται θέσεις εργασίας, αγγελίες και ότι άλλο πέφτει στην αντίληψή τους, ακόμα και από στόμα με στόμα!

     Επίσης, αυτό που ήθελα να μάθω ήταν ποιες ήταν οι δυσκολίες που συνάντησαν, ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου και αν απευθύνεται μόνο στην Αθήνα ή και σε άλλες πόλεις. Σε όλα αυτά μου είπε ότι πλέον το τρέχουν ενεργά 30 με 40 άτομα που αναρτούν ότι αγγελία υπάρχει σε διάφορα μέρη της χώρας, ενώ για την ανταπόκριση, μου αποκρίθηκε ότι ήταν άμεση, πολύ μεγάλη καιπέρα από κάθε προσδοκία. Ασχολήθηκαν χρήστες με πολύ ευαισθησία και μέχρι στιγμής η προσπάθεια αυτή έχει αποφέρει καρπούς, αφού τουλάχιστον 25 με 30 χρήστες έχουν κλείσει συνεντεύξεις ή έχουν βρει δουλειά!

     Στη συνέχεια τον ρώτησα αν όλο αυτό το εγχείρημα τρέχει μόνο μέσω τουίτερ ή και μέσω άλλων μέσων κοινωνική δικτύωσης και αν πιστεύει ότι μπορεί να συνεχιστεί. Σε αυτές τις ερωτήσεις μου απάντησε ότι η συγκεκριμένη πρωτοβουλία τρέχει μόνο στο τουίτερ γιατί αυτό το μέσο παρέχει τη μεγαλύτερη αμεσότητα σε σχέση με τα άλλα και ακόμη ότι ευελπιστεί να συνεχιστεί και να βοηθήσει ακόμη περισσότερα παιδιά να βρουν δουλειά!

    Τέλος τον ρώτησα αν πιστεύει ότι το τουίτερ μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο δικτύωσης και αλληλεγγύης. Εδώ θα παραθέσω αυτούσια την απάντηση του, γιατί παράλληλα κάνει και ένα σχόλιο για τη σημερινή κατάσταση: "Τέλος να αναφέρω ότι δεν σκοπεύουμε να λύσουμε το πρόβλημα, άλλωστε το πρόβλημα της ανεργίας δεν οφείλεται στην έλλειψη πληροφορίας, το σημαντικό στην όλη υπόθεση είναι ότι αν θέλουμε μπορεί να καταφέρουμε πολλά μέσω της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας, να μετριάσουμε τα ήδη υπάρχοντα σοβαρότατα προβλήματα και να δώσουμε ένα διέξοδο σε συνανθρωπους μας που μας χρειάζονται."

     Κλείνοντας, το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι είμαι περήφανος που υπάρχουν τέτοιοι Άνθρωποι εκεί έξω, με το Α κεφαλαίο, που νοιάζονται για το συνάνθρωπό τους και προσπαθούν να τον βοηθήσουν στη δύσκολη εποχή στην οποία ζούμε. Καλό είναι να βοηθήσει ο καθένας μας όπως μπορεί αυτή τη πρωτοβουλία και να τη κάνει γνωστή προς το ευρύ κοινό.

     ΥΓ. Ένα τεράστιο ευχαριστώ στο Δημήτρη που βρήκε χρόνο να μου απαντήσει και ένα τεράστιο ΜΠΡΑΒΟ σε αυτόν και όλα τα παιδιά που το τρέχουν!

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

73 χρόνια μετά,ο "Μεγάλος δικτάτορας" του Τσάπλιν είναι πιο επίκαιρος από ποτέ


     Χθες το βράδυ είδα για πρώτη φορά τη ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν, "Ο Μεγάλος δικτάτορας", που γυρίστηκε το μακρινό 1940 και μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο ο Τσάπλιν καταπιάστηκε με το φαινόμενο του ναζισμού. Στη συγκεκριμένη ταινία, η οποία είναι η πρώτη μη βωβή του Τσάπλιν, ο Τσάπλιν υποδύεται τον δικτάτορα της Τομανίας Adenoid Hynkel, ο οποίος είναι εμπνευσμένος από τον Αδόλφο Χίτλερ και δείχνει τη διαδρομη του προς τον Δέυτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην ίδια ταινία υποδύεται και έναν Εβραίο κουρέα, ο οποίος πάσχει από αμνησία, έπειτα από ένα ατύχημα που είχε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και ο οποίος έχει εκπληκτική ομοιότητα με τον Hynkel. Καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας, ο Τσάπλιν σατυρίζει τον Χίτλερ και κατ'επέκταση όλο το ναζιστικό καθεστώς που είχε επιβληθεί στη Γερμανία. Κατά τη διάρκεια της ταινίας σατυρίζει και τον Μουσολίνι, τους πιο στενούς του συμβούλους αλλά και τα τάγματα εφόδου όταν τα δείχνει να διακωμωδούνται από τον άλλο του χαρακτήρα, τον Εβραίο κουρέα και τη φίλη του, επίσης Εβραία Χάνα.  

     Γιατί όμως η ταινία είναι επίκαιρη και μάλιστα για τη χώρα μας και μας δίνει και πολλά μαθήματα; Για πολλούς και διάφορους λόγους. 1ον) Κατά τη διάρκεια της ταινίας βλέπουμε να στοχοποιείται μία κοινωνική ομάδα, οι Εβραίοι, χωρίς κανέναν ουσιαστικό λόγο. Βλέπουμε τα τάγματα εφόδου να τους κυνηγάνε, να τους αναγκάζουν να γράψουν έξω από τα μαγαζιά τους την λέξη "Εβραίος", μέχρι και να μπαίνουν ανενόχλητοι να ψάχνουν μέσα στα σπίτια τους. Οι ίδιοι μάλιστα οι Εβραίοι μένουν μέσα σε ένα γκέτο, απομονωμένοι από την υπόλοιπη κοινωνία. Μας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;

     2ον) Ένα μάθημα που δίνει η ταινία είναι ότι το μίσος των Αρίων προς τους άλλους δεν έχει καμία λογική. Πιο συγκεκριμένα, βλέπουμε στη ταινία τον Τσάπλιν, από το ρόλο του Εβραίου, να υπερασπίζεται την Τομανία στο Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και να σώζει ένα λοχαγό από βέβαιο θάνατο με κίνδυνο τη ζωή του. Αυτός δηλαδή που είναι παρίας για την Αρία φυλή, είναι αυτός που υπερασπίστηκε τη χώρα τους μερικά χρόνια πριν! Οφείλουμε να τονίσουμε ότι οι Εβραίοι εμφανίζονται εργατικοί και φτωχοί, κάτι που δεν έχει καμία σχέση με όσα τους καταλόγιζαν οι ναζί για τεμπελιά και πλούτη.

     3ον) Ο Τσάπλιν, ως Adenoid Hynkel αυτή τη φορά, εμφανίζεται ως ένας κακομαθημένος, εγωιστής, πανούργος και ευθυνόφοβος ηγέτης που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να βγάζει λίβελλους εναντίον των Εβραίων αλλά και των εχθρών του, μόνο βέβαια όταν δε περνάει το δικό του. Έτσι λοιπόν, παρατηρούμε ότι ενώ στην αρχή πνέει τα μένεα εναντίον των Εβραίων, κάνει πίσω και αρχίζει να τους συμπεριφέρεται πιο χαλαρά όταν περιμένει να λάβει λεφτά για χρηματοδότηση από έναν Εβραίο επιχειρηματία. Όταν βέβαια δεν τα παίρνει, βγάζει όλο το μίσος του εναντίον τους. Αλλά και εναντίον του Ναπαλόνι (δηλαδή του Μουσολίνι), θέλει να περάσει το δικό του και για αυτό παρόλο που υπογράφει τη συνθήκη για ειρήνη, μετά από λίγο τη σκίζει για να μπει αυτός πρώτος στο Όστερλιτς. Αυτή η συμπεριφορά του Hynkel θυμίζει πολύ τη συμπεριφορά δίαφορων άλλων στην Ελλάδα που θέλουν να περάσει το δικό τους, αλλά απαρνιούνται και το ναζισμό τους, όταν δεν τους συμφέρει.

    4ον) Το πιο σημαντικό όμως μήνυμα που θέλει να περάσει η ταινία βρίσκεται στα τελευταία 5 λεπτά. Μετά από μία σειρά συμπτώσεων, ο Εβραίος κουρέας παίρνει τη θέση του Ηynkel και απευθύνει στα στρατεύματα έναν από τους ομορφότερους λόγους που έχουν απευθυνθεί στην ιστορία του κινηματογράφου, ένα πραγματικό μήνυμα αγάπης και αδελφοσύνης όλων των λαών, όπου δεν υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες φυλές και όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ο ένας απέναντι στον άλλον. Ένας λόγος που για μένα θα έπρεπε να διδάσκεται σε όλα τα σχολεία, όλων των χωρών του κόσμου. Γιατί κάπως έτσι μπορούμε να ελπίζουμε ότι οι επόμενες γενιές θα διακατέχονται από παιδεία και αγάπη και όχι μίσος προς τους άλλους.

     Παρακάτω ο λόγος που εκφωνεί στα ελληνικά και τέρμα κάτω και το λινκ από το youtube.
"Λυπάμαι, αλλά δεν θέλω να γίνω αυτοκράτορας. Δεν είναι δική μου υπόθεση. Δεν θέλω ούτε να βασιλέψω, ούτε να κατακτήσω κανέναν. Θα ήθελα να βοηθήσω όλο τον κόσμο, αν μπορούσα. Εβραίους, χριστιανούς, μαύρους, λευκούς. Ολοι επιθυμούμε την αλληλεγγύη, αυτή είναι η φύση των ανθρώπων. Να ζούμε με την ευτυχία των άλλων, και όχι με τη δυστυχία τους. Δεν θέλουμε ούτε να μισούμε, ούτε να περιφρονούμε.

Στον κόσμο αυτόν υπάρχει χώρος για τον καθένα. Η καλή Γη είναι πλούσια και μπορεί να παρέχει για όλους. Η ζωή μπορεί να είναι ελεύθερη κι ωραία, αλλά χάσαμε αυτό το μονοπάτι. Η πλεονεξία δηλητηρίασε τις ψυχές των ανθρώπων, ανύψωσε τους φραγμούς του μίσους, μας καταδίκασε στη δυστυχία και στη σφαγή. Ορίσαμε την ταχύτητα, αλλά κλειστήκαμε στον εαυτό μας. Η εκμηχάνιση προσφέρει αφθονία αλλά μας έχει αφήσει σε ένδεια. Η επιστήμη μας έκανε κυνικούς, η ευφυΐα μας, σκληρούς και άξεστους. Σκεφτόμαστε πολύ και αισθανόμαστε ελάχιστα.

Περισσότερο κι απο τις μηχανές, χρειαζόμαστε την ανθρωπιά. Πιο πολύ από την επιδεξιότητα, χρειαζόμαστε την καλοσύνη και την ευγένεια. Χωρίς αυτές τις αρετές, η βία θα κυριαρχήσει στη ζωή και όλα θα χαθούν. Το αεροπλάνο και το ραδιόφωνο μας έφεραν πιο κοντά. Η ίδια η φύση αυτών των εφευρέσεων διαλαλεί την καλοσύνη των ανθρώπων. Διαλαλεί την παγκόσμια αδελφοσύνη, την ενότητα όλων μας.

Ακόμα κι αυτή τη στιγμή, η φωνή μου φτάνει στα αυτιά εκατομμυρίων ανθρώπων, απελπισμένων γυναικών, παιδιών, που είναι θύματα ενός συστήματος που ξέρει μόνο να βασανίζει και να φυλακίζει αθώους ανθρώπους. Σε αυτούς που με ακούνε, λέω: Μην απελπίζεστε. Η τωρινή μας δυστυχία δεν είναι παρά το πέρασμα της πλεονεξίας και της σκληρότητας εκείνων που φοβούνται την πρόοδο του ανθρώπου. Το μίσος των ανθρώπων θα περάσει και οι δικτάτορες πεθαίνουν! Και η δύναμη που αφαίρεσαν από το λαό θα επιστρέψει σε αυτόν ξανά. Οσο οι άνθρωποι πεθαίνουν, η ελευθερία δεν θα αφανιστεί ποτέ!

Στρατιώτες! Μην υπακούτε στους αγροίκους, που σας περιφρονούν και σας σκλαβώνουν, που σας δυναστεύουν τις ζωές. Ανθρώπους που σας λένε τι να κάνετε, τι να σκεφτείτε και τι να νιώσετε! Που σας μεταμορφώνουν σε κοπάδι, σε κρέας για τα κανόνια. Μην υποχωρείτε μπροστά σε αυτά τα εκφυλισμένα όντα, στους εγκέφαλους και τις καρδιές των μηχανών! Δεν είστε ούτε μηχανές, ούτε κοπάδι, είστε άνθρωποι! Φέρετε την αγάπη της ανθρωπότητας μέσα στις καρδιές σας, δεν μισείτε! Μόνο όσοι στερήθηκαν την αγάπη μισούν! Οι στερημένοι και οι αφύσικοι!

Στρατιώτες! Μην αγωνίζεστε για τη σκλαβιά, αγωνιστείτε για την ελευθερία! Ο άγιος Λουκάς στο 17ο κεφάλαιο γράφει: «το βασίλειο του Θεού είναι μέσα στον άνθρωπο». Οχι σε έναν άνθρωπο, όχι σε μια ομάδα ανθρώπων, αλλά σε όλους τους ανθρώπους! Σε εσάς! Εσείς είστε ο λαός που έχει τη δύναμη, να δημιουργεί τις μηχανές, να δημιουργεί την ευτυχία! Εσείς ο λαός, έχετε τη δύναμη να δημιουργήσετε την ευτυχία, να εμπνεύσετε μια όμορφη κι ελεύθερη ζωή, να κάνετε αυτή τη ζωή μια υπέροχη περιπέτεια!

Στο όνομα της δημοκρατίας, ας χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη, ας ενωθούμε! Ας αγωνιστούμε για ένα καινούργιο κόσμο, με ευκαιρίες και δουλειά για όλους, μέλλον για τους νέους, ασφάλεια για τους ηλικιωμένους.
Με αυτές τις υποσχέσεις, οι αγροίκοι πήραν την εξουσία. Αλλά είπαν ψέμματα! Δεν κράτησαν το λόγο τους! Ποτέ δεν θα το κάνουν! Οι δικτάτορες ελευθερώνουν τον εαυτό τους, αλλά υποδουλώνουν το λαό. Ο αγώνας μας είναι να κάνουμε πράξη αυτές τις υποσχέσεις! Να ελευθερώσουμε το λαό, να σπάσουμε τους εθνικούς φραγμούς, να καταργήσουμε την πλεονεξία, το μίσος και τη μισαλλοδοξία. Ας αγωνιστούμε για ένα κόσμο δικαίου, όπου η επιστήμη και η πρόοδος θα φέρουν ευτυχία σε όλους! Στρατιώτες! Στο όνομα της δημοκρατίας, ας ενωθούμε!
...
Χάννα, με ακούς; Όπου κι αν είσαι σήκωσε τα μάτια σου, Χάννα. Τα σύννεφα διαλύονται, ο ήλιος διαπερνά! Βγαίνουμε από το σκοτάδι μέσα στο φως! Μπαίνουμε σε έναν νέο κόσμο, έναν καλύτερο κόσμο, όπου οι άνθρωποι θα ανυψωθούν πάνω από το μίσος, την πλεονεξία και την αγριότητά τους. Σήκωσε τα μάτια σου, Χάννα! Η ψυχή του ανθρώπου έχει φτερά και μαθαίνει επιτέλους να ανυψώνεται! Πετάει προς το ουράνιο τόξο, προς την ελπίδα, προς το μέλλον. Το λαμπρό, το ένδοξο μέλλον, που ανήκει σε εσένα, σε εμένα, σε όλους μας!
Σήκωσε τα μάτια, Χάννα! Κοίτα ψηλά!

http://www.youtube.com/watch?v=QcvjoWOwnn4

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

5/10:Συναυλία για μια εξόρυξη που δεν θα γίνει ποτέ!Γιατί πρέπει να είμαστε όλοι εκεί!


     Οι επιτροπές αγώνα Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης ενάντια στα μεταλλεία χρυσού διοργανώνουν μία μεγάλη συναυλία το Σάββατο 5 Οκτωβρίου στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά στη Σταυρούπολη ,με τη συμμετοχή πολλών και καταξιωμένων καλλιτεχνών όπως ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, οι Χαϊνηδες, η Μελίνα Κανά και ο Παύλος Παυλίδης με τους Β-Movies. Είναι μια πολύ σημαντική πρωτοβουλία και χρειάζεται να στεφεί με επιτυχία για αρκετούς λόγους.

     Ο πρώτος και σημαντικότερος λόγος είναι η πληροφόρηση του κόσμου που δεν γνωρίζει τι συμβαίνει στη περιοχή της Χαλκιδικής. Παρόλο που εδώ και ένα χρόνο το θέμα απασχολεί τη κοινή γνώμη, θα υπάρχουν σίγουρα κάποιοι που δεν θα έχουν σαφή εικόνα για τη κατάσταση που επικρατεί στη Χαλκιδική, και η συγκεκριμένη συναυλία δίνει μία πρώτης τάξεως ευκαιρία στους διοργανωτές να ανοίξουν το θέμα προς τα έξω. Η πραγματικότητα είναι ότι αρκετός κόσμος θα έρθει μόνο για να ακούσει τους καλλιτέχνες, και αυτό ίσως να είναι κάτι αρνητικό,  που μπορεί ωστόσο να εξελιχθεί σε κάτι θετικό. Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει, πρώτα απ' όλα όσοι χειρίζονται το θέμα, αλλά και απλός κόσμος, να κοινοποιήσουν την εκδήλωση στους φίλους τους και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γνωστοποιώντας παράλληλα και τον λόγο της συγκεκριμένης συναυλίας. Έτσι λοιπόν, όλο και περισσότεροι θα μάθουν τόσο για το οικολογικό έγκλημα που συντελείται στη Χαλκιδική όσο και για τη παράνομη προφυλάκιση ατόμων που στέκονται απέναντι στις "επενδύσεις" που θα καταστρέψουν τη γενέτειρα του Αριστοτέλη.

     Επιπλέον, τόσο για τα έξοδα των φυλακισμένων όσο και για τη συνέχιση του αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής, η παρουσία του κόσμου είναι απαραίτητη. Όσο μεγαλύτερο είναι το χρηματικό ποσό που θα συγκεντρωθεί, τόσο πιο εύκολα θα μπορέσει να συνεχιστεί ο δίκαιος αγώνας των κατοίκων. Επίσης, τονίζεται και η έννοια της αλληλεγγύης, γιατί, τουλάχιστον όσον αφορά τη συναυλία που πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαϊου στις Σκουριές, ένα ολόκληρο χωριό ήταν στις επάλξεις για να μπορέσουν να είναι οι συναυλίες όσο το δυνατόν πιο απολαυστικές και ο κόσμος να περάσει όσο το δυνατόν καλύτερα. Επειδή ήμουν στις Σκουριές, αν τα πράγματα κυλήσουν όπως τότε, σίγουρα όλοι θα απολαύσουμε ένα υπέροχο θέαμα.

     Υποθέτω ότι οι διοργανωτές σίγουρα θα τα έχουν σκεφτεί, απλά πιστεύω ότι ένα μοίρασμα κειμένου που θα εξηγεί την όλη κατάσταση κρίνεται απαραίτητο. Απλά πιστεύω ότι σε αυτό το κείμενο πρέπει να τονιστεί η άποψη του Ελληνικού Κράτους για τα 2 "άκρα" και πώς συμπεριφέρεται στο καθένα. Στους Ναζί συμπεριφέρεται με το "σεις" και με το "σας", ενώ για τους άδικα προφυλακισμένους και όποιον αγωνίζεται ενάντια σε ένα οικολογικό έγκλημα, βλέπουμε την Αστυνομία να κάνει έφοδο στα σπίτια μέσα στη νύχτα και να συλλαμβάνει ανθρώπους χωρίς επαρκείς αποδείξεις. Θα μπορούσε έτσι να γίνει κατανοητό και στο κόσμο που δεν ασχολείται πολύ με τα πολιτικά πώς έχει η κατάσταση σήμερα και πώς συμπεριφέρεται η Ελληνική Δικαιοσύνη.

     Ελπίζω ο καιρός να είναι σύμμαχος και να απολαύσουμε τέλειες συναυλίες!

     ΥΓ. 1  Επειδή δε ξέρω πώς ακριβώς διοργάνωνεται μία συναυλία, απλά επειδή είναι για ένα καλό σκοπό, υπάρχει περίπτωση να θέλει να την παρακολουθήσει και κόσμος που δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να διαθέσει 5 ευρώ. Παρόλο που το ποσό είναι ελάχιστο, ενδέχεται κάποιοι συνάνθρωποι μας, για παράδειγμα μια οικογένεια με 2 παιδιά να μη μπορεί να διαθέσει 20 ευρώ. Ελπίζω να έχουν προνοήσει οι διοργανωτές γιατί έτσι τονίζεις και την έννοια της αλληλεγγύης.

     ΥΓ. 2  Επειδή υποθέτω ότι θα διαβαστεί κάποιο κείμενο κατά τη διάρκεια της αλλαγής των καλλιτεχνών, ο κύριος Μάλαμας συμφωνεί με αυτό;


Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Ελληνική Δικαιοσύνη, έπιασες πάτο (;)


     Λίγο πολύ, όλοι έχουμε πει τουλάχιστον μία φορά τα τελευταία χρόνια την φράση "Πιάσαμε πάτο". Είτε όταν πρόκειται για περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, οπού συνήθως λέμε, "εντάξει, δε γίνεται να κοπούν άλλο οι μισθοί και οι συντάξεις, πιάσαμε πάτο", αλλά πάντα κόβονται κι άλλο, είτε στις περικοπές σε υγεία και παιδεία όπου γίνεται ακριβώς το ίδιο πράγμα, έχουμε την εντύπωση ότι ο πάτος κάπου τελειώνει, αλλά τελικά είναι αβαθής. Κάτι αντίστοιχο συνέβη σήμερα και με την Ελληνική Δικαιοσύνη.

     Γενικότερα, όποιος είχε εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη μάλλον είναι ή πολύ αφελής ή πολύ ρομαντικός. Υπάρχουν βέβαια και οι στιγμές που αποδίδεται δικαιοσύνη, αλλά αυτές έχουν καταλήξει να είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Ο κανόνας είναι η παραγραφή των εγκλημάτων του Μελισσανίδη, του Κόκκαλη, του Θέμου, η παράνομη κράτηση άνω των 18 μηνών του Κώστα Σακκά (θα αναφερθώ αργότερα και στη περίπτωσή του) και άλλα. Το Σάββατο υπήρξε η πίστη/ελπίδα ότι,  έστω και αργά, έστω και με παρέμβαση ανωτέρων,  η δικαιοσύνη θα έκανε το έργο της (βέβαια αυτή πίστη δεν υπήρχε από όλους γιατί αρκετοί βλέπαμε τα παιχνίδια που παιζόταν πίσω από αυτή την ιστορία, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα). Μόλις 4 μέρες μετά, με την αποφυλάκιση όλων των μελών πλην του Λαγού, αποδείχτηκε με τον πιο περίτρανο τρόπο ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη έπιασε πάτο ή ότι τουλάχιστον είναι κοντά σε αυτόν.

     Τι μαθαίνουμε όμως από όλη αυτή την ιστορία; Πάρα πολλά πράγματα: 1ον) Η Ελληνική Δικαιοσύνη δε μπορεί να προστατέψει κανέναν που την εμπιστεύεται. Πιο συγκεκριμένα, ο μάρτυρας κατηγορίας της Χρυσής Αυγής, που έδωσε τόσες πληροφορίες για τα εσωτερικά και τη δράση της εγκληματικής οργάνωσης είναι αβοήθητος, απροστάτευτος. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τα στοιχεία του μάρτυρα είναι πλέον στη δημοσιότητα, καθώς τα στοιχεία του προστατευόμενου μάρτυρα συμπεριλήφθηκαν στη δικογραφία και μοιράστηκαν ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ και στους δικηγόρους των κατηγορουμένων. Μάλιστα, ο Κασιδιάρης φάνηκε ενήμερος για τον μάρτυρα τονίζοντας ότι ξέρει για αυτόν. Με λίγα λόγια, όχι μόνο ο μάρτυρας, αλλά και η οικογένεια και οι φίλοι του είναι πλέον σε κίνδυνο!!!

     2ον) Με όλον αυτόν τον ντόρο που έγινε όλες αυτές τις μέρες γύρω από τη Χρυσή Αυγή, οι αθωωμένοι βουλευτές εμφανίζονται/ θα εμφανιστούν πλέον στον λαό ως μάγκες, αντισυστημικοί και νόμιμοι. Μάγκες, γιατί σε αντίθεση με τους άλλους πολιτικούς "λαμόγια" που δεν έχουν πάει ποτέ φυλακή, αυτοί πήγαν. Αντισυστημικοί, γιατί σε αντίθεση με όλους τους άλλους που δεν τους αγγίζει η δικαιοσύνη, αυτούς όχι μόνο τους συνέλαβαν, αλλά τους έβαλαν και στη φυλακή. Και τέλος νόμιμοι, γιατί για να τους αφήνει η Ελληνική Δικαιοσύνη, αυτό πάει να πει ότι δεν έχουν κάνει κάτι μεμπτό (όλη αυτή η παράγραφος αφορά στο πώς θα παρουσιάσουν οι ίδιοι οι χρυσαυγίτες τους εαυτούς τους στο κόσμο και πώς θα εμφανιστούν πλέον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όλοι αυτοί που λένε ότι "εγώ δε ψηφίζω Χρυσή Αυγή, αλλά..." Σε καμία περίπτωση, ο γραφών δεν έχει τέτοιες απόψεις). Μάλιστα, μετά τη κατρακύλα των ποσοστών της Χρυσής Αυγής τις τελευταίες μέρες, η αποφυλάκιση των βουλευτών θα τους δώσει ώθηση για να ανέβουν δημοσκοπικά.

     3ον) Κατανοήσαμε ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη δε λειτουργεί ανεξάρτητα, αλλά υπόκειται στις πιέσεις των κυβερνώντων. Ο ίδιος ο Δένδιας είπε ότι ο Σαμαράς ήταν αυτός που έδωσε την εντολή στην Ελληνική Δικαιοσύνη να ψάξει για τη Χρυσή Αυγή και να τους απαγγείλει κατηγορίες. Βλέπουμε δηλαδή ότι κάποιος άλλος πρέπει να  παρακινήσει τη Δικαιοσύνη για να κάνει τη δουλειά της.

     4ον) Η Νέα Δημοκρατία για άλλη μια φορά έκανε επίδειξη δύναμης. Το είχε κάνει και στο παρελθόν με την ΕΡΤ, με αποτέλεσμα να φύγει ο Κουβέλης από τη κυβέρνηση. Αυτή τη φορά όμως είναι διαφορετική η κατάσταση. Με το να βάλει τους χρυσαυγίτες στη φυλακή (έστω και για τόσο λίγο), έστειλε ένα μήνυμα στην ίδια την Χρυσή Αυγή. Με τις δημοσκοπήσεις να τους δείχνουν σε διπλάσια ποσοστά, οι χρυσαυγίτες είχαν αρχίσει να παίρνουν θάρρος (όχι ότι πριν δεν είχαν, αλλά τώρα τελευταία είχαν αποθρασυνθεί εντελώς). Ο Σαμαράς έβλεπε απογοητευμένους ψηφοφόρους του να μετακινούνται προς τη Χρυσή Αυγή και ήθελε να τους επαναφέρει στο μαντρί. Έτσι λοιπόν, έδειξε ποιος κάνει ακόμα κουμάντο στα πράγματα και κέρδισε κάποιους από αυτούς που είχε χάσει και λογικά θα έχανε στις επόμενες εκλογές.

     5ον) Ξεμπροστιάστηκαν τα Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας και Παραπληροφόρησης. Τα ίδια μέσα που τόσο καιρό πρόβαλαν τη Χρυσή Αυγή, ήταν τα ίδια που την πρόδωσαν και άρχισαν να τους κατακεραυνώνουν, λες και τόσο καιρό δεν ήξεραν τίποτα. Θυμίζει και λίγο το φιλί του Ιούδα στο Χριστό, δηλαδή πρώτα οι δημοσιογράφοι ήταν καλοί με τους χρυσαυγίτες, τους πρόβαλαν όσο μπορούσαν, αλλά τελικά, εν μία νυκτί συνειδητοποίησαν τον αντιφασισμό τους και τους πέταξαν στο πυρ το εξώτερον. Τραγική ειρωνεία τώρα που βρίσκονται έξω, θα έχει σημασία να δούμε πώς θα τους προβάλουν από εδώ και πέρα.

     6ον) Η στάση της Ελληνικής Δικαιοσύνης είναι πλέον ξεκάθαρη. Αναγνωρίζει ποιος είναι άκρο και ποιος όχι. Για την Ελληνική Δικαιοσύνη ο Κασιδιάρης και τα άλλα τα παιδιά, που κατηγορούνται για δολοφονίες, εκβιασμούς, ξέπλυμα χρήματος, πορνεία και άλλα, δεν είναι εγκληματίες και μπορούν να βγουν με εγγύηση μετά από μόλις 3 μέρες φυλάκισης, ενώ για κάποιους άλλους, όπως για παράδειγμα ο Σακκάς, που έμεινε προφυλακισμένος πολλούς μήνες παραπάνω από το ανώτατο όριο προφυλάκισης χωρίς δίκη που είναι οι 18 μήνες, δεν έφταναν μόνο αυτά, αλλά έπρεπε να κάνει και απεργία πείνας για 37 ημέρες για να μπορέσει τελικά η Ελληνική Δικαιοσύνη να τον αφήσει ελεύθερο με εγγύηση 30000 ευρώ. Μάλιστα, πολύ πιθανό η κυβέρνηση να φοβήθηκε μήπως και ο Σακκάς πεθάνει στη φυλακή ενώ ήταν παράνομα εκεί, κάτι που θα την εξέθετε και στον ελληνικό λαό αλλά και διεθνώς. Άλλο άκρο για την ελληνική κυβέρνηση, άρα και δικαιοσύνη, είναι και οι φυλακισμένοι από τις Σκουριές που μάχονται για την οικολογική προστασία του τόπου τους κ.ο.κ.

      Υ.Γ. Ξέρω ότι το άρθρο είναι μεγάλο και ίσως κουραστικό, αλλά όλα αυτά μου ήρθαν στο μυαλό, μόλις λίγες ώρες μετά την αποφυλάκιση των ναζιστών. Αναμένω με πολύ ενδιαφέρον τη συνέχεια στην όλη υπόθεση.